Afgelopen zondag regende en sneeuwde het tegelijk. Dat is helemaal niet erg als je knus binnen op de bank zit. Met een lekker kopje thee en een leuk tijdschrift. Maar je begrijpt waarschijnlijk al dat rustig binnenzitten er voor mij niet in zat.

Iedere zondagmiddag stipt half twee vertrek ik op mijn fietsje richting een vriendin die ook op haar fiets is gestapt. Ergens halverwege op een dijk komen we elkaar tegen en bedenken dan wat we die dag voor tochtje gaan fietsen. Die fietsuurtjes vliegen voorbij omdat het heel gezellig is met zijn tweeën. Ik kom altijd weer vrolijk thuis!

Die zondagochtend verwachtte ik een telefoontje van haar dat dit weer echt te erg was om te fietsen. Ongeveer een graad boven nul en vieze miezersneeuw zorgen inderdaad niet voor veel fietsplezier. Maar het telefoontje kwam natuurlijk niet. Want ze laat zich niet kennen. Ik verzuchtte thuis vlak voordat ik wegging dat het echt verschrikkelijk slecht weer was. Mijn zoon van zes zei toen wijs: ”Maar je hebt het afgesproken, dus dan moet je gaan!” Ik liet me dan ook niet kennen.

Die middag waren we wat minder spraakzaam dan anders. We kwamen niet verder dan:’koud he? Maar ook: “Dit weer hebben we gelukkig niet vaak.” Anderhalf uur hebben we in de regen gefietst en toen vonden we het wel welletjes. Dat we zijn gaan fietsen kwam omdat we niet voor elkaar onder wilden doen. Ik vroeg haar wat ze had gedaan als ik ’s ochtends had opgebeld dat ik het weer te slecht vond. Mijn fietsmaatje, een echte bikkel, antwoordde dat ze gewoon was gegaan. “Wanneer je van tevoren bedenkt welk rondje je fietst moet je dat gewoon doen en er verder niet over nadenken. Voor je het weet ben je weer thuis.”

Het motto ‘Niet zeuren maar doen!’ kun je voor een heleboel situaties gebruiken. Dat doen een heleboel mensen ook. Ze staan iedere ochtend weer in de file naar hun werk en gaan daarna zonder morren aan het werk. Dan weer terug in de file terug naar huis. Omdat het moet en omdat je wel kan zeuren maar dat helpt je toch niks. Wat moet, dat moet.

Over een heleboel zaken die eigenlijk moeten omdat ze goed voor je zijn, ga je gek genoeg wel nadenken. Zelfs als je het voornemen had om het echt te doen. Naar de sportschool? Geen zin... Een appel in plaats van een stroopwafel? Vandaag heb ik wel wat lekkers verdiend....

Tegen een jongen van vijftien die niet van de bank te krijgen is, heb ik sporten eens vergeleken met tandenpoetsen:”tandenpoetsen doe je zonder na te denken ook twee keer per dag zonder morren. Gewoon omdat het moet. Zo zou je ook tegen de sporttraining aan moeten kijken: niet zeuren maar doen!”

Dat dit niet de juiste aanpak voor hem was bleek toen zijn moeder verzuchtte:”Maar dat tandenpoetsen doet hij ook niet....

Afgelopen zondagmiddag kwam ik verkleumd thuis. Maar na een warme douche zat ik met nog meer plezier op de bank en was het warme kopje thee nog lekkerder. Ik was blij dat ik toch was gegaan. Al was het meer een kwestie van ‘zeuren en toch doen...

Yneke Vocking
februari 2006