Wat is nou een gezond tussendoortje? Want ik kan dan wel roepen dat je beter zes keer op een dag een kleine maaltijd kunt eten dan drie keer een grote, maar wat moet je dan eten? Is een kleine tussenmaaltijd een knäckebrödje smeerkaas, een appel of allebei?

En wat doe je als je geen mandarijn meer kunt zien, de wortels je neus uit komen en je van ontbijtkoek alleen maar meer trek krijgt? Tja, dan is het een idee om iets met meer eiwitten te proberen. Een gekookt eitje bijvoorbeeld is handig mee te nemen en stilt absoluut je trek op een gezonde manier. Ook een handje studentenhaver is een gezond idee. Het is alleen voor sommigen lastig om niet twee, drie of veel meer handjes te nemen.

Noten zijn gezond want ze bevatten niet alleen hongerstillende eiwitten maar ook veel goede vetten. Maar ook van goede vetten word je dik. En dat is meteen een groot nadeel van noten. Want je kunt er gedachteloos lekker van door blijven eten. Voordat je het door hebt is het zakje leeg. Je kunt beter iets eten waar je meer voor moet doen zodat je er bewust mee bezig bent. Eten waar je met je hoofd bij moet blijven zodat je niet met andere dingen bezig kan zijn.

En wat is dan een perfecte snack? Pelpinda's! Pellen gaat nauwelijks zonder aandacht. En je bent wel even bezig voor je een handje pinda's bij elkaar gepeld hebt. Pelpinda's eten is mindful snacken!
Pinda's hebben een vergelijkbare samenstelling als noten en pelpinda's zijn ongezouten en vezelrijk. Inmiddels staat er bij ons in de keuken een grote schaal pelpinda's waar iedereen af en toe wat uit snackt. Niemand eet zich er ranzig aan al moet ik rond vijven nog wel eens mijn zoons melden dat we ook zo gaan eten. Maar verder een prima snack voor puberzoons.

Er zit echter één groot nadeel aan. Terwijl ik dit schrijf krijg ik een kop thee met zeven pelpinda's. Inmiddels zijn ze op. De lege schillen zitten in een leeg koffiekopje. Maar rond mijn toetsenbord liggen kleine stukjes vliesjes en vezels. En niet alleen daar. Rond iedere prullenbak in huis ligt een grote concentratie van dezelfde ellende en lege schillen die de bak net misten. Daarnaast is er iemand in huis die zich luid en duidelijk irriteert aan lege schillen in de schaal met pelpinda's.

Dus weet wat je in huis haalt. Pelpinda's zijn dan wel gezond en mindful. Maar geven ook heel veel zooi. En met zooi gaan mijn huisgenoten heel mindless om. Het wordt opzij geschoven, genegeerd en verstopt. Gelukkig hebben we iedere week een schoonmaakster die in ieder geval de vloer dopvrij maakt. Maar misschien moeten stresseters en mensen met een schoonmaakfobie zich niet aan pelpinda's wagen. Dan toch maar een worteltje?

Sinds kort heb ik weer de beschikking over een heerlijke keuken met alles erop en eraan. Ik heb er nog maar weinig over geschreven. Want ik ben zo enthousiast en blij dat ik een ongelofelijke opschepper zou lijken. (Ik ben hier overigens in huis de grote opschepper maar dat komt omdat ik degene ben die niet alleen kookt maar ook opschept) En ik wil natuurlijk best vol trots vertellen dat mijn man, meubelmaker van beroep, echt heel erg zijn best heeft gedaan om voor mij een keukenpaleisje te bouwen. Maar dat klinkt weer net alsof ik in de jaren vijftig ben blijven hangen...

Dan maar een recept. Bij de zalm uit de oven (met een dakje van broodkruim, citroenrasp, peterselie en wat olijfolie, 15 minuten in een hete oven. Oh, wat een fijne oven heb ik nu!) en krielaardappeltjes in de schil, heb ik wat salade gemaakt. Bietjessalade met ui, appel, sla en frambozendressing. Iedereen vond het erg lekker behalve de grote bietjeshater in huis. De appel met dressing vond hij heerlijk, de zalm verrukelijk en de aardappeltjes wel lekker. Maar het bietje kreeg hij echt niet weg...

Wedden dat het jou wel lukt?

Bietjessalade met frambozendressing
4 personen
4 gekookte bietjes
half kropje (roodgekleurde) sla
1 rode ui
frambozenazijn
1 zoetzure appel (ik had een kanzi)
4 el olijfolie
1 el frambozenjam
(had ik niet in huis, kersenjam ging ook)
peper, zout

Snij de ui doormidden en daarna in dunne (halve) ringen. Leg de ui in een bakje en giet frambozenazijn erop tot ze onder staan. Laat minstens 10 minuten staan. Was en droog de sla. Leg de sla in een kom. Snij de bietjes in partjes en leg ze op de sla. Snij appel in kwarten, haal het klokhuis eruit en snij de appel in parten. Leg op de bietjes. Vis de ui uit de azijn en verdeel over de salade. Bewaar de azijn voor de dressing. Klop een dressing van de olie, jam, 3 el frambozenazijn en peper en zout. Verdeel over de salade. Klaar, lekker!

Gisteravond hebben we met zijn allen frietjes gegeten. Tja, het was even niet anders. En zo heel af en toe best lekker. In ieder geval doen we er de jongens een groot plezier mee. Ben (2,5) riep in zijn autostoeltje op weg naar de snackbar:" fietjes eten, goed ideetje!"

Maar dan wel met verse ananas toe. Want het moet natuurlijk niet te gek worden vindt Ma Vocking. Er was ook nog wel ijs en vla maar na zoveel calorieën wil ik wel wat frissigs met iets van vitaminen. En dat dring ik graag de anderen op. Ben was het er niet mee eens en heeft onder luid gejuich nog even de spuitbus slagroom uit de koelkast gehaald.

Vandaag maar weer iets met veel groente maken om ze even goed duidelijk te maken dat na een weekend met pizza (eer-eergisteren), soep (eergisteren) en friet het nu weer afgelopen is. Het was een samenloop van een druk weekend en campingkoken door de verbouwing. Geen zin, geen tijd en een slechte planning. Laat ik maar zeggen dat ik alle goede smoezen zelf ook gebruik.

Maar ondanks dat we erg weinig friet en pizza eten omdat ik liever zelf een gezond potje in elkaar flans, zien mijn kinderen wel dat ik vrolijk mee eet. Ik ben dus, zoals ze zelf zeggen geen frietarier. En dan mag je er niet vergelijkbare principes op na houden als de niet-vleeseters.

Mijn kinderen voetballen en als je kinderen op een voetbalvereniging zitten moet je namelijk als ouder je steentje bijdragen. Bijvoorbeeld een kantinedienst draaien. Nu heb ik helemaal niks tegen een ochtendje koffie schenken op een sombere zaterdag. Maar ik heb er vreselijk veel moeite mee om voor twaalven friet te bakken en bier te schenken. Dat weiger ik principiëel, als niet-frietarier.

Ik vind het uitermate treurig dat ouders denken dat na twintig minuten spelen de kleine kindermaagjes weer gevuld moeten worden met grote koeken en flesjes energiedrank. Blijkbaar omdat ze anders de tweede helft omvallen van de honger. En dan moet er na de wedstrijd chips met limonade gegeten worden omdat ze dat wel verdiend hebben. Waarom niet gewoon een boterham pindakaas en een appel? Intussen steken de ouders nog een peuk op want nergens vind je zoveel peuken als langs de lijn.

Uiteraard wil ik niemand een gezonde leefstijl opdringen (als ik al zeker zou weten wat gezond is). Maar ik ga niet doelbewust meehelpen aan ongezond eetgedrag. Ik heb dus tegen mijn voetballende jongens gezegd dat ik best wel kantinedienst wil draaien maar dan zonder friet, bier en chips. Maar dat vonden ze absurd. Of ik als moeder wel wist hoe ik ze dan voor lul zette. Want ze vonden het best wel prima dat ik veel van gezond eten weet maar hun vrienden moeten het gewoon zelf weten. Hun oplossing? "Pap, jij doet het wel gewoon, toch?"

Wat krijgt je kind bij de kaasafdeling in de supermarkt? Meestal een blokje jonge fabriekskaas. Heel veel volwassenen hebben het idee dat kinderen niet meer lusten dan een stukje koude kaas met de consistentie van plastic zonder geur of smaak. Ik wil iedereen die dit dagelijks op zijn boterham met smaak verorbert, niet tegen mij in het harnas jagen. Maar er is natuurlijk veel meer lekkers te krijgen waar kinderen vast ook dol op zijn.

Helaas krijgen kinderen op het kinderdagverblijf ook niet veel anders dan kaas uit een kuipje. Dat scheelt namelijk werk omdat er geen margarine onder hoeft. Natuurlijk, de leidsters hebben het druk maar de gemiddelde smeerkaas heeft een smaak die niet verder gaat dan veel te zout (Daarom wordt smeerkaas vaak opgeleukt met ham, sambal of kruiden).

Mijn echtgenoot houdt niet van kaas. Na in zijn jeugd enkele jaren wel zonder morren kaas te hebben gegeten, is hij er voor eeuwig mee gestopt. Aantrekkelijk om te denken dat het door bovengenoemde redenen komt. Want ik snap er natuurlijk niets van. "Hoe kun je nu niet van kaas houden?"
Iets niet lusten is meestal aangeleerd. Maar je moet wel een heel avontuurlijk karakter hebben om daar weer overheen te komen. Die illusie ben ik bij mijn lieve man inmiddels kwijt. Daarom heb ik me met veel vreugde gestort op het delen van lekkere kaasjes met mijn kinderen.

En dat is redelijk gelukt. Bij groente is blijven aanbieden de truuk. Bij Dirk, de oudste, is dat ook met kaas nodig. Hij is geen alleseter en lustte alleen maar hele oude kaas. Wat ik hem ook voor lekkers aanbood. Het moet brokkelen voordat hij kaas een blik waardig gunt. Jonge kaas lust hij niet omdat hij het gevoel in zijn mond niet lekker vindt. Maar inmiddels heeft hij ook hele oude Gruyere gegeten. Ondanks de ongelofelijk zware geur.

Simon, van tien, houdt HEEL erg veel van kaas. Op zijn verjaardag kon ik hem geen groter plezier doen dan samen bij de kaasboer wat te proeven en te kiezen. Voor de kenners, we kwamen thuis met Taleggio, Blumauri, L'Etivaz en Camembert Coup Gaslonde. Bij Simon loopt het eigenlijk licht uit de hand. Hij ontwikkelt zich tot snob in de dop. Gisteren vertelde hij ons dat supermarktcamembert veel minder lekker is dan de camembert van de kaasboer:"daarin proef je veel meer verschillende smaakjes. Van zoet tot zout."

Het is natuurlijk fijn dat hij kwaliteit weet te waarderen. Blijven aanbieden zoals bij groente is niet nodig en werkt nu zelfs averechts. Nu moeten we hem vooral leren dat hij een beetje maat moet houden wil hij net zo gezond en fit oud worden als zijn vader zonder kaas voor elkaar kreeg. Op een feestjes eet hij zonder gene van alle kaasplankjes flink mee. Supermarktkaas of niet.

Voor Ben van twee, zal het worst zijn. Hij roept glunderend 'stinkie, stinkie', bij een smeltend stukje camembert. Om het daarna snel te verorberen. Ben houdt van alle kaas. Het maakt hem niet uit. Afgelopen week lag er in de koelkast een stuk kaas uit het papier. Uit de kaas was een flinke hap genomen. Maar ik herkende duidelijk de kleine tandjes van een melkgebitje. Zijn grote broers vonden het hilarisch. Maar toen ik Ben de kaas met tandjes liet zien, barstte hij in huilen uit.
Dat vonden we ook wel weer een beetje zielig. Natuurlijk moet hij leren dat hij niet zomaar overal zijn tanden in mag zetten. Maar zouden niet alle kaasliefhebbers af en toe hetzelfde willen doen?

Bijna iedereen is het er over eens dat kinderen en spruitjes niet samengaan. Spruitjes smaken een beetje bitter. En bitter moet je leren eten. Daarom zouden spruiten er moeilijker in gaan dan friet en frikandellen.

Volgens een theorie hebben kinderen hele gevoelige smaakpapillen waardoor ze bitter extra goed proeven. Dat is heel nuttig want vaak zijn bitterstoffen giftig. En jonge kinderlijven zijn natuurlijk extra kwetsbaar voor allerlei ellendigs. Een bittere smaak waarschuwt ons intuitief voor gevaar. Ouders moeten dus eigenlijk heel erg blij zijn met dat kieskeurige eetgedrag van de gemiddelde kleuter. Want dat betekent dat hij/zij geen happen uit je dieffenbachia neemt en ook de bittere, giftige besjes in de tuin weer uitspuugt.

Maar omdat we liever niet willen dat kinderen spruiten, net als bittere koffie en bier laten staan tot (ver) na de basisschool, moeten we soms onze koters een beetje aanmoedigen. De gemakkelijkste manier is om zelf spruiten te eten. 'Zien eten, doet eten' geldt helaas niet binnen ouder-kindrelaties. Maar je geeft wel het signaal dat spruiten eten veilig is ondanks dat bitterstofje. Neemt je kind toch wat van mee.

Wat ook goed werkt is de spruiten samen met aardappels tot stamppot verwerken. In tegenstelling tot het zien-eten-doet-eten (wat alleen bij vriendjes en lievelings-tantes lukt), werkt verstoppen grandioos. En de smaak van de spruiten wordt een beetje afgezwakt.

Maar volgens de experts is het eigenlijk een beetje gezeur. Tegenwoordig zijn spruiten eerder zoet dan bitter. Tenzij je misschien een biologisch spruitje van oud ras en eigen teelt op je bord ziet te krijgen. Maar de moderne spruit uit het netje van de supermarkt mist het bittere toontje door ingenieuze teeltmethoden. Voor de die-hard-spruitenfans misschien jammer, voor de meeste kinderen een zegen.

Alleen zit er blijkbaar in ons collectieve bewustzijn een afkeer van spruiten. Ik had altijd het idee dat het deels kwam door het kookbeleid van midden vorige eeuw. Groente werd toen enkele uren op het petroleumstel tot moes gekookt. Liefst met een flinke schep zout erbij. Tja, daar gaat de bloemkool, andijvie en ook zeker de spruit niet van vooruit.

Maar gisteren hoorde ik toch weer een heel ander verhaal. Op een seniorendag in Noord-Holland discussieerde ik met flink wat ouderen over gezond eten. Een meneer van zekere leeftijd vroeg me of die doorgekookte spruitjes van vroeger gezond waren. Zijn moeder kookte de spruitjes namelijk enkele uren. Maar zijn vrouw vond vijftien minuten lang genoeg. Dat was veel gezonder volgens haar. De oude man wilde nu na veertig jaar wel eens weten of zijn vrouw gelijk had of dat hij voor niks al die jaren 'halfrauwe' spruiten had gegeten. Want de spruitjes van zijn moeder, tja, die waren echt lekker volgens hem.

Diplomatiek zoals ik soms probeer te zijn, antwoordde ik dat het inderdaad gezonder is om groente niet tot snotjes te koken. Maar dat het ook belangrijk is dat je het lekker vindt. Want liever een heel bord 'snotjes' dan een half bord kort gekookte groente. Met als toevoeging dat je vooral ook je groente niet in te ruim water moet koken omdat anders ook erg veel voedingsstoffen in het gootsteenputje verdwijnen.

Wel ben ik blij dat ik mijn vijftien-minuten-spruiten-uit-weinig-kookwater gewoon thuis op tafel kan zetten. Na jaren proberen, stimuleren en aanmoedigen roepen mijn jongens nog steeds niet 'ha, lekker spruiten!'. Maar de pan gaat inmiddels wel leeg...
Volgende keer een recept!

We zitten midden in een verbouwing. De gang, toilet en het kantoor is gestript, verbouwd en inmiddels weer schilderklaar. Werk aan de winkel en met het regenachtige weer was het geen straf om de kwast in plaats van de fiets te pakken. Maar een dagje schilderen is ook erg vermoeiend. En dat betekende dat ik om half zes niet zoveel zin had om te koken.

En in de koelkast was eigenlijk niet zoveel te vinden wat me inspireerde tot iets culinairs met een hoofdletter. Er lag een winterwortel, een halve gele paprika, een kleine zak boerenkool en gek genoeg een halve rookworst. Verder had ik nog wat aardappels en een restje grote reuzenbonen. Tja, daar valt niet veel lekkers mee te brouwen denk je dan....

Maar als ik het niet meer weet, maak ik soep! Bij de groente ging nog een ui, wat peperkorrels, water en enkele bouillonblokjes. De aardappel en witte bonen bonden de soep na flink gebruik van de staafmixer tot een lekker dik geheel. Daarna heb ik de rookworst in stukjes nog even mee laten warmen.
Van een paar sneden brood heb ik croutons gemaakt.

En wat gebeurt er dan aan tafel. De jongste roept enthousiast:"zoep ete!" En ook de anderen zagen het helemaal zitten. Nu krijg je met gepureerde soep het altijd wel voor elkaar dat je kinderen een hoop groente eten. Maar nu was de reactie nog enthousiaster. Ze vonden het zelfs lekkerder dan gewone boerenkool!

Het zoveelste bewijs dat je met groente altijd snel een maaltijd op tafel kunt hebben. En wat je ook in je groentela aan restjes hebt liggen, met een aardappel en wat bonen maak je zo een volledige maaltijd. Sneller dan je kunt halen bij de snackbar. Overigens was een patatje met kroket best verleidelijk na het witten. Maar gelukkig regende het zo hard dat niemand dat bij de snackbar wilde halen!

Boerenkoolsoep
(4 personen en een ukkie)
300 g boerenkool
1 gele paprika, in stukken
1 ui, in stukken
1 grote winterwortel, in stukken
1 pot witte bonen
3 aardappels, geschild en gehalveerd
10 peperkorrels
2 bouillontabletten
1 liter water
zout naar smaak
0,5 - 1 rookworst, in stukjes
Doe alles behalve de rookworst in een grote soeppan. Breng aan de kook en laat 20 minuten pruttelen. Pureer met de staafmixer de soep. Verdun eventueel met wat water. Voeg de rookworst toe en warm door.
Maak tijdens het koken van de soep de croutons door 4 sneden brood in stukjes te scheuren. Druppel er wat olijfolie door. Bak de croutons op laag vuur knapperig en bruin in een grote koekenpan of wok. Serveer de croutons apart van de soep. Lekker!

De moestuinevaluatie
Zo aan het eind van de zomer moet ik vaststellen dat de moestuin me helemaal niet tegenvalt. Die ene courgetteplant die bleef leven, gaf hele mooie courgettes. En ook de bietjes gingen er bij de meesten in als koek. Ik kan me al niet meer voorstellen dat ik het ooit zonder wilde rucola in de tuin moest doen. En de kruiden zijn inmiddels de vaste basis van lunch en avondeten. Helaas moet ik ook wat tegenvallers noemen. De prei blijft dun en de koriander en peterselie zijn niet opgekomen. Maar dat ligt misschien meer aan de poezen die zich het liefst op de zwarte aarde koesteren in de zon. De paar sprietjes koriander en peterselie die wel het licht zagen werden binnen een dag opgeslokt door slakken.

Het andijviedilemma
De andijvie doet het ook goed. De planten staan er frisgroen en sterk bij. Geen slak die het in zijn hoofd haalt om daar 's nachts zijn buik mee rond te eten. En dat is waarschijnlijk om dezelfde reden dat die drie jongens van mij er van gruwen. Andijvie smaakt bitter door de bitterstoffen in het melksap. Zodra je een blad kneust, pompt de andijvieplant het melksap naar de beschadigde plek. Niet fijn voor insecten en slakken maar ook niet fijn voor degenen die andijvie moeten 'leren' eten.
Maar die zelfde bitterstoffen maken samen met de vele Beta-carotenen andijvie wel een gezonde hap. De hoeveelheid nuttige stoffen komt zelfs in de buurt van gezondheidstopper broccoli.

Andijvie met zoete ui
Ik kan de planten natuurlijk laten staan en ze als groene eenjarige simpelweg 'teruggeven' aan de natuur. Of op de composthoop gooien die ik misschien maar eens moet maken. Deze niet zo duurzame gedachte vinden mijn kinderen vast geweldig en het scheelt een hoop trammelant aan tafel. Toch moet er ook een gerecht mogelijk zijn wat ze wel lekker vinden. Er een lekkere prak van maken met veel zoete uien bijvoorbeeld. Het nadeel van de traditionele andijviesstamp is alleen dat er relatief weinig andijvie in gaat. Daarom een recept met veel ui, best wel veel andijvie en lekkere spiesjes die de boel een beetje afleiden van dat groene gezonde goedje...

Honingmosterdspiejes met andijvie-ui-stamppot
(4 personen)
400 g varkenshaas, in blokken van 2x2 cm
(neem voor 4 volwassenen 500 g varkenshaas)
1 el honing
2 tl mosterd
4 el olijfolie
750 g kruimige aardappelen, geschild
500 g andijvie, fijngesneden
2 grote uien, gesnipperd
zout en versgemalen peper
1,5 dl warme melk

Meng de honing met de mosterd, 1 el olijfolie en peper. Wrijf de varkenshaas in met de honingmosterd en zet koel weg tot gebruik. Kook de aardappelen gaar. Verhit 3 el olijfolie in een grote pan of wok. Bak de ui op laag vuur zacht en heel lichtbruin. Verhit een grillpan. Verdeel de blokjes varkenshaas over 8 -12 satéstokjes. Grill de varkenshaas op de hete grillpan 2 minuten aan iedere zijde. Houdt de spiezen warm in alufolie. Voeg de helft van de andijvie toe en roerbak tot de andijvie geslonken is. Stamp van de aardappelen een droge puree met de melk. Voeg de puree aan de andijvie toe en stamp dit met de rest van de andijvie tot een smeuige stamppot. Warm even door en voeg eventueel nog wat melk toe. Serveer met de honingmosterdspiezen.

Voedingswaarde:
per portie 458 kcal, 38 g eiwit, 13 g vet waarvan 3 g verzadigd, 43 g koolhydraten, 10 g vezel

Benodigde tijd: 30 minuten

Opmerking: Vind je varkenshaas een beetje overdreven voor een doordeweekse dag? Neem dan hamlappen en grill of rooster ze gaar. In de oven gaat dat ook prima.

Dirk houdt niet van bieten. Sterker nog, hij haat ze.
Dat is jammer want onze tuin levert af en toe een lekker bietje. Dat is voor hem nog redelijk te behappen, letterlijk. Maar vorige week kwam een werknemer uit de meubelmakerij van Peter met een tas vol bieten uit eigen moestuin. Feestje voor de meesten hier. Maar de berg bieten in de keuken maakte dat Dirk iedere avond wantrouwig vroeg wat de pot schaftte.

Vrijdag was het echt drama voor hem. Hij kon kiezen uit bietjessalade met bieslookdressing of andijvie. Om hem nog maar eens te laten roepen dat hij én bietjes én sausjes én andijvie haat! Na dit weekend de Allerhande door te hebben gebladerd kwam ik op een idee. In dit blaadje van de Ap stonden twee kindvriendelijke pastasauzen van gepureerde groente. Pureren is natuurlijk een prima maar een beetje flauwe manier. Voor Ben (2) is het al ruim een jaar niet meer aan de orde. Hij eet bijna als een volwassene. Behalve goed herkenbare stukken groente, kauwt hij zelfs met smaak op stukjes biefstuk en is hij niet bang van een flinke broodkorst. Maar misschien moest ik de staafmixer maar weer eens tevoorschijn halen voor mijn twaalfjarige Dirk.

Met bieten op het aanrecht denkt een beetje kok natuurlijk aan Borsjt. De Russische bietensoep. En hoeveel groente er ook in gaat, wanneer je de soep pureert vindt bijna ieder kind het heerlijk. Het koken van Borsjt is een eitje maar het gaf op de een of andere manier ongelofelijk veel troep.

Zet maar eens een staafmixer in een pan kokende soep. Het was me nooit zo opgevallen maar dat spettert behoorlijk. Het leek wel alsof ik een spartelend varken in de keuken had geslacht. Overal zaten bloedrode spetters. Gelukkig is bietenrood niet alleen een mooie kleurstof voor snoepjes en aardbeienyoghurt maar ook goed uitwasbaar. Dat maakte het wat minder erg.

In het bord zag het er mooi uit met een lik volle yoghurt en wat spetters groen van de platte peterselie en dille uit de tuin. Maar mijn Simon en Ben, die enthousiast de soep naar binnen lepelden, zagen er al snel uit als rasechte vampiers. Vooral bij Ben droop het bietenbloed uit zijn mond via zijn wangen naar zijn witte romper. Gelukkig had Simon uit voorzorg zijn hagelnieuwe witte voetbalshirt uitgetrokken. Voor Dirk was de vampiersoep helaas geen extra attractie. Het leek hem nog erger dan aspergesoep.
Na eerst een tiental minuten te hebben gemopperd heeft hij uiteindelijk met aandringen een hap geproefd....
Zijn reactie, zoals zo vaak, was dat het wel meeviel. Een soort pompoensoep maar dan rood. Maar het smaakte wel naar bieten!

Borsjt
4 personen
75 g magere bacon in stukjes
2 rode uien, in stukken
3 stengels bleekselderij, in stukken
1 winterpeen, in stukken
0,5 zakje voorgesneden witte kool (150 g)
1 blikje tomatenpuree
150 g ham in stukjes
2 laurierblaadjes
1 runderbouillontablet
peper en zout
olijfolie
4 (voorgekookte) bietjes in stukken
150 g Griekse yoghurt
(platte) peterselie, dille en/of bieslook, fijngehakt

Verhit in een flinke pan wat olijfolie en bak hierin de bacon. Haal de bacon uit de pan en bak in dezelfde olie de ui. Voeg bleekselderij, wortel en kool toe en roerbak 3 minuten. Voeg de tomatenpuree toe en bak nog even mee. Voeg de laurierblaadjes en een liter water toe en laat een half uur pruttelen. Haal de laurier eruit. Voeg de bietjes in stukken toe en pureer de soep. Voeg ham en bacon toe en breng op smaak met bouillonblokje en peper en zout.
Schep de soep in borden en voeg een lik yoghurt toe en strooi wat verse kruiden erover.

Je hoeft de soep niet te pureren. Snij dan wel de groente in kleine stukjes. Ik heb de maaltijd completer gemaakt met nog wat gare kip en een volkorenstokbrood.

Onkruid wieden
Dirk van elf wil graag zijn spaarpot spekken. Of we nog klusjes hebben? De auto is redelijk schoon van binnen en van buiten. Dus die klus valt af. Jammer want zijn vader is nogal royaal van betalen. Zijn moeder heeft nog wel een idee. Het grindpad zit vol onkruid. Misschien dat Dirk daar mee aan de slag wil?

Aangeharkt
Eigenlijk niet. Want dit lijkt hem een vervelend klusje waar hij de hele middag mee bezig is. Maar na enige uitleg door moeders zelf geeft het stoere tuingereedschap de doorslag. En jawel, na een middagje rustig doorploeteren is het pad niet alleen onkruidvrij maar zelfs aangeharkt. Tevreden met de verdiende euro's wordt hij zelfs helemaal enthousiast over de tuin.

Zonnebloemen
"Mam, weet je, toen ik nog jonger was wilde ik een eigen stukje moestuin. Maar nu wil ik gewoon wel samen met jou in de moestuin werken." Leuk idee, Dirk. Maar op de vraag wat hij dan in de moestuin wilde kweken, wordt het even stil. "In ieder geval geen bietjes want die vind ik echt heel vies. Zonnebloemen?"

De Ommuurde Tuin
Ik heb redelijk wat tuinboeken. Maar van informatie uit een boek worden mijn jongens in de grote schoolvakantie niet echt blij. Daarom gingen we op excursie naar een echte moestuin, De Ommuurde Tuin in Renkum. Veel zin hadden Dirk en Simon niet. Want waarom moet ik van ieder klein sprankje enthousiasme altijd meteen weer een project maken? Buiten de muur stond een bord waarop wat informatie stond. Vandaag stoere komkommer! Simon was al achter Ben aan naar binnen gerend maar grote broer Dirk vond het 'Boeiuh' en liep wat achter me aan te mokken.

Stoere komkommer
Ben van bijna twee liep al enthousiast tussen de aardbeien door te rennen toen ik nog moest vragen of we even rond mochten kijken. Maar daar in Renkum zijn ze behoorlijk kindvriendelijk en kijken mag altijd. Van grote pompoenen tot ouderwetse snijbloemen, zwarte aardappeltjes en gele courgettes, de grote jongens werden ook steeds enthousiaster. Toen Dirk zich liet uitleggen dat een stoere komkommer stoer is omdat hij buiten de kas, in weer en wind groeit, wilde hij zelfs een stukje proeven. Dat vond ik pas stoer. Maar volgens de jongens was deze komkommer veel lekkerder dan uit de supermarkt. Alleen Ben moest er niks van hebben.

Liefdevolle opvoeding
Dirk en Simon kozen mooie bosbietjes, gele courgette en net geoogste zwarte aardappeltjes voor thuis. Dat ging 's avonds schoon op. Al hield Dirk de bietjes na een stukje proeven toch graag voor gezien. Toch fijn dat hij het na jaren van liefdevolle opvoeding niet meer naar buiten werkt. En daarna luid 'bah' roept zoals Ben 's middags na het stukje komkommer.

Lekkere rucola
En onze eigen moestuin? Jammer genoeg heeft Dirk zijn tuinambities iets bijgesteld. Veel heeft hij nog niet geschoffeld. Verder vinden de slakken onze courgetteplant erg lekker. Maar de net opgekomen rucola wordt door Dirk geprezen om de smaak. "Echt lekkerder dan uit een zakje!" Klinkt goed. Misschien wil hij het over een tijdje het ook wel op zijn bord.

Ouderwetse moeder
Of ik een moeder van het oude stempel ben? Dat zou best kunnen. Mijn kinderen krijgen gewoon wat de pot schaft en hebben altijd even moeten proeven van het groente-goed op hun bordje. Soms konden Dirk en Simon kiezen tussen wortel (bah!) of bietjes (getver!) maar over het algemeen was het opeten of zonder eten naar bed.
Van Thaise wokmaaltijd tot Marokkaanse couscous, alles werd ze voorgeschoteld en vaak werden ze daar niet enthousiast van. Vaak riepen ze al:"Heb je weer vies gekookt?" voor ze wisten wat er op tafel kwam.


Wit brood zonder korstjes en appelmoes over de spinazie
Net zoals veel andere ouders begon ik met een ideaalbeeld aan de opvoeding van de eerste. Maar voor Dirk goed en wel aan kerstomaatjes en stukjes komkommer kon beginnen op peuterleeftijd, had ik de hoop al verloren op een kind dat stukjes rauwkost smikkelend naar binnen werkte. De broccoliprutjes en andijviepotjes werden na een hapje proeven al spetterend weer naar buiten gewerkt. Alleen het zoete staafmixer-fruit werd met grote vreugde begroet.
Maar een nichtje van mij lustte op 18-jarige leeftijd alleen maar witbrood met hagelslag en tomatensoep omdat haar ouders nogal toegeeflijk waren op eetgebied. Dit beeld zorgde, samen met het visioen dat ik al het eten onder de appelblubber zou moeten verstoppen, dat ik doorzette.

Het ligt niet aan de kok
Ik zal niet zeggen dat ik een goede kok ben. Maar met wat hatseklats-koken krijg ik over het algemeen een hele smakelijke maaltijd op tafel. Daarom heb ik altijd geprobeerd me niets aan te trekken van het gemekker van mijn kinderen. Dat ze het niet lekker vinden heeft meer met hun te maken dan met de kok. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik ook wel eens de pan in de gootsteen heb gegooid en de pannendeksels uit boosheid tegen elkaar heb gekletst. Soms word je dat gezeur ongelofelijk zat!

Bitter is gevaar
Kinderen hebben nog geen afgestompte smaakpapillen. Dat maakt dat ze veel meer proeven dan volwassenen die natuurlijk op veel meer vlakken ervaren en afgestompt zijn. Verder houden kinderen intuitief niet van een bittertje zoals in veel groente zoals andijvie zit. En dat is niet zo gek. Bitter is meestal een signaal dat iets giftig is en daarom zullen ouders het goede voorbeeld moeten geven door zelf met smaak andijvie te eten.
Gelukkig krijgen kinderen na tien, vijftien keer iets geproefd te hebben de smaak te pakken. Volgens de theorie lusten ze het dan. Of het nu een worteltje is of een stukje broccoli. Belangrijkste tip blijft dat net zoals met veel anderen dingen: stug volhouden helpt!

Maar we zijn er nog niet
Dirk en Simon zijn nu (bijna) twaalf en negen. Inmiddels lusten ze best wel veel en durven ze ook regelmatig iets nieuws te eten. Maar van andijvie, sla, en rauwe tomaat worden ze nog steeds niet blij. Dirk wil zelfs een hamburger alleen maar eten als er geen augurk, sla en zelfs tomatenketchup op zit.
En inmiddels is Ben bijna twee en begint het verhaal weer opnieuw. Tot anderhalf leek hij alles te lusten maar inmiddels wil hij zelfs geen zakje taugeh meer in zijn kinderkarretje hebben. "Bah!" roept hij dan en legt het zakje terug in de koelvitrine.

Dit vind je echt lekker!
Van moestuin tot zelf koken, van restaurantje spelen tot het verbieden van kindermenu's, de komende tijd zal ik alle nuttige tips eens op een rijtje zetten. Want al weet ik veel van gezond eten, niet alles wat ik geprobeerd heb was pedagogisch even slim. In ieder geval werkt het niet om ze met hapjes achterna te rennen en te roepen: "Dit vind je echt lekker, echt!"

PS: de boze jongen met het stronkje broccoli is geen zoon van mij. Maar hij had het zomaar kunnen zijn...