Het is natuurlijk een prima idee om met aandacht te eten. Langzaam kauwen en bewust van iedere hap genieten. Bestek eventjes neer leggen, slokje wijn of water en eens kijken wat voor lekker hapje de volgende zal zijn. Heerlijk genieten wat meestal goed lukt op een lome avond in het weekend.

En soms heb ik daar helemaal geen tijd en zin in. Dan moet er gewoon gegeten worden anders val ik van mijn graatje. Geen tijd voor flauwekul bij de lunch maar gewoon even een flinke hap uit een dubbele boterham met kaas. Grote slok karnemelk om het weg te spoelen en een appeltje na. En weer door met leuke of minder leuke bezigheden.

Ik train namelijk heel veel op het moment. Ik ga voor Artsen zonder Grenzen de Tour for Life fietsen in de eerste week van september dit jaar. Een tocht van Italië naar Nederland in acht dagen met heel veel bergen in het parcours. En omdat ik gemiddeld meer dan tien uur train per week, ligt mijn energieverbruik veel hoger dan normaal.

En trainen is leuk. Ik heb half Nederland al op de fiets gezien en ben bijvoorbeeld tot de conclusie gekomen dat Nederland groener en mooier is dan ik dacht. Laatst heb ik met mijn fietsende echtgenoot een tocht van 166 kilometer in de Ardennen gefietst. Ook heel mooi. Maar ondertussen moet je blijven eten en drinken want anders wordt lekker fietsen vooral hangen en wurgen.

Gemiddeld is dat 750 milliliter zoete vloeistof per uur en af en toe een reepje of stuk ontbijtkoek. Op een lange tocht betekent dat af en toe moet bijvullen. Zo moest ik in de Ardennen in een supermarkt op zoek naar vocht en iets eetbaars. Op de parkeerplaats, tussen de karretjes en auto, werden de bidons weer bijgevuld en even paar minuten de tijd genomen om te eten en te drinken.

En wat was dat lekker. Een flink stuk rijstevlaai schoven we met grote happen naar binnen met af en toe een slok drinken. Daar zaten mijn man en ik in het zonnetje te genieten. Een beetje moe met zware benen. Niks 'ladylike' genieten maar als een klein kind lekker proppen. Omdat je weet dat je er dan in de laatste kilometers weer even tegen kan.

Het klinkt misschien als mindless bunkeren. Maar gek genoeg is het dat niet. Ik kan me van heel veel fietstochten, van Frankrijk tot Nieuw Zeeland, bijna fotografisch herinneren hoe ik op een stoepje eten naar binnen werkte. Los van alles wat hoort, simpelweg genieten van iets wat je lijf op dat moment heel hard nodig heeft. Soms is lekker eten niet meer dan dat...

Wat is nou een gezond tussendoortje? Want ik kan dan wel roepen dat je beter zes keer op een dag een kleine maaltijd kunt eten dan drie keer een grote, maar wat moet je dan eten? Is een kleine tussenmaaltijd een knäckebrödje smeerkaas, een appel of allebei?

En wat doe je als je geen mandarijn meer kunt zien, de wortels je neus uit komen en je van ontbijtkoek alleen maar meer trek krijgt? Tja, dan is het een idee om iets met meer eiwitten te proberen. Een gekookt eitje bijvoorbeeld is handig mee te nemen en stilt absoluut je trek op een gezonde manier. Ook een handje studentenhaver is een gezond idee. Het is alleen voor sommigen lastig om niet twee, drie of veel meer handjes te nemen.

Noten zijn gezond want ze bevatten niet alleen hongerstillende eiwitten maar ook veel goede vetten. Maar ook van goede vetten word je dik. En dat is meteen een groot nadeel van noten. Want je kunt er gedachteloos lekker van door blijven eten. Voordat je het door hebt is het zakje leeg. Je kunt beter iets eten waar je meer voor moet doen zodat je er bewust mee bezig bent. Eten waar je met je hoofd bij moet blijven zodat je niet met andere dingen bezig kan zijn.

En wat is dan een perfecte snack? Pelpinda's! Pellen gaat nauwelijks zonder aandacht. En je bent wel even bezig voor je een handje pinda's bij elkaar gepeld hebt. Pelpinda's eten is mindful snacken!
Pinda's hebben een vergelijkbare samenstelling als noten en pelpinda's zijn ongezouten en vezelrijk. Inmiddels staat er bij ons in de keuken een grote schaal pelpinda's waar iedereen af en toe wat uit snackt. Niemand eet zich er ranzig aan al moet ik rond vijven nog wel eens mijn zoons melden dat we ook zo gaan eten. Maar verder een prima snack voor puberzoons.

Er zit echter één groot nadeel aan. Terwijl ik dit schrijf krijg ik een kop thee met zeven pelpinda's. Inmiddels zijn ze op. De lege schillen zitten in een leeg koffiekopje. Maar rond mijn toetsenbord liggen kleine stukjes vliesjes en vezels. En niet alleen daar. Rond iedere prullenbak in huis ligt een grote concentratie van dezelfde ellende en lege schillen die de bak net misten. Daarnaast is er iemand in huis die zich luid en duidelijk irriteert aan lege schillen in de schaal met pelpinda's.

Dus weet wat je in huis haalt. Pelpinda's zijn dan wel gezond en mindful. Maar geven ook heel veel zooi. En met zooi gaan mijn huisgenoten heel mindless om. Het wordt opzij geschoven, genegeerd en verstopt. Gelukkig hebben we iedere week een schoonmaakster die in ieder geval de vloer dopvrij maakt. Maar misschien moeten stresseters en mensen met een schoonmaakfobie zich niet aan pelpinda's wagen. Dan toch maar een worteltje?

Afgelopen week las ik een blog van iemand die een lijstje had gemaakt van de gekste dingen die mensen doen als ze op dieet zijn. Ik zie in mijn praktijk ook het merkwaardige gedrag van het lijstje. Niet alleen gaan riemen af en zakken leeg. Maar sommigen gaan het liefste in onderbroek op de weegschaal staan, nadat ze nog even naar de wc zijn geweest.

Lijners halen vergelijkbare truukjes uit als kinderen. Mijn kinderen zijn bijvoorbeeld heel goed in het herschikken van de snoep- of koekjestrommel zodat ze denken dat ik niet doorheb dat de halve trommel leeg is. Maar de sukkels zijn zo dom dat ze de snoeppapiertjes gewoon in hun broekzak laten zitten (en niet buitenshuis weggooien zoals op het lijstje staat). Zodat ik bij de volgende wasbeurt alle papiertjes terug vind in de trommel.

Op het lijstje valt vooral op dat er heel veel stiekem gegeten wordt door lijners. Tijdens een snelle boodschap, terwijl de kraan loopt zodat anderen het niet horen of stiekem op de wc. Dat is nog triester dan dat er zoveel geld uitgegeven wordt door lijners aan pillen, eiwitkorrels, repen en andere afvalonzin.

En dat terwijl we met zijn allen wel weten dat dit soort gedrag ons helemaal niet helpt. Niet alleen eten indelen in goed of slecht. Maar zelfs dagen als slecht bestempelen omdat je je niet aan je strenge afvalregime kunt houden. Eetbuien ontstaan vaak doordat je jezelf teveel ontzegd. Eten bestaat niet alleen uit dikmakende calorieën. Eten is ook goed voor je. Je zorgt goed voor jezelf door goed te eten. Volwaardige producten met veel voedingsstoffen. Als je zo gaat denken dan is een boterham met pindakaas zoveel lekkerder en kun je veel meer genieten van een avocado of banaan. Vol met gezonde vetten, goede vitaminen en mineralen. Maar ze staan ook op het volgende lijstje wat ik zo uit mijn hoofd kan maken:

'Onterecht op de zwarte lijst voor lijners'
1 banaan - veel lijners durven nooit een banaan durven eten maar eten wel stiekem chocola

2 pindakaas - vol met goede vetten en verzadigende eiwitten, dagelijks een boterham is prima

3 brood - waarom eten lijners wel cracottes die niet vullen maar niet een lekker verzadigende boterham vol met vezels en vitaminen?

4 avocado - een halve avocado is heerlijk broodbeleg en levert veel goede vetten en vitaminen.

5 halvarine - je brood besmeren levert een schamele 25 kcalorieen. Maar ook goede vetten en vitamine A en D die je op een andere manier moeilijk binnen krijgt.

6 aardappelen - aardappelen leveren meer vitamine C dan je denkt, veel vezels en minder calorieen dan pasta en rijst.

7 peulvruchten - verzadigen heerlijk omdat ze vol zitten met eiwitten en vezels. Eet ze als vervanger van rijst of pasta en je hebt geen vlees meer nodig.

8 haring, makreel en paling (al staat paling terecht wel weer op een andere zwarte lijst) - vette vis levert heel veel goede omega-3's

9 olijfolie - vet zorgt er voor dat je meer smaak uit je eten haalt. En olijfolie is dan de beste basis om je eten mee te bereiden.

10 eieren - eieren leveren veel eiwit, goede vetten en andere belangrijke voedingsstoffen. Zelfs het voedingscentrum heeft er geen moeite meer mee.

11 koffie - heel veel mensen denken dat koffie slecht is. Maar dat valt reuze mee. Je mag het gewoon optellen bij wat je dagelijks nodig hebt aan vocht.

Sinds kort heb ik weer de beschikking over een heerlijke keuken met alles erop en eraan. Ik heb er nog maar weinig over geschreven. Want ik ben zo enthousiast en blij dat ik een ongelofelijke opschepper zou lijken. (Ik ben hier overigens in huis de grote opschepper maar dat komt omdat ik degene ben die niet alleen kookt maar ook opschept) En ik wil natuurlijk best vol trots vertellen dat mijn man, meubelmaker van beroep, echt heel erg zijn best heeft gedaan om voor mij een keukenpaleisje te bouwen. Maar dat klinkt weer net alsof ik in de jaren vijftig ben blijven hangen...

Dan maar een recept. Bij de zalm uit de oven (met een dakje van broodkruim, citroenrasp, peterselie en wat olijfolie, 15 minuten in een hete oven. Oh, wat een fijne oven heb ik nu!) en krielaardappeltjes in de schil, heb ik wat salade gemaakt. Bietjessalade met ui, appel, sla en frambozendressing. Iedereen vond het erg lekker behalve de grote bietjeshater in huis. De appel met dressing vond hij heerlijk, de zalm verrukelijk en de aardappeltjes wel lekker. Maar het bietje kreeg hij echt niet weg...

Wedden dat het jou wel lukt?

Bietjessalade met frambozendressing
4 personen
4 gekookte bietjes
half kropje (roodgekleurde) sla
1 rode ui
frambozenazijn
1 zoetzure appel (ik had een kanzi)
4 el olijfolie
1 el frambozenjam
(had ik niet in huis, kersenjam ging ook)
peper, zout

Snij de ui doormidden en daarna in dunne (halve) ringen. Leg de ui in een bakje en giet frambozenazijn erop tot ze onder staan. Laat minstens 10 minuten staan. Was en droog de sla. Leg de sla in een kom. Snij de bietjes in partjes en leg ze op de sla. Snij appel in kwarten, haal het klokhuis eruit en snij de appel in parten. Leg op de bietjes. Vis de ui uit de azijn en verdeel over de salade. Bewaar de azijn voor de dressing. Klop een dressing van de olie, jam, 3 el frambozenazijn en peper en zout. Verdeel over de salade. Klaar, lekker!

Ik heb veel mensen aan tafel die niet alleen voor een gezond eetpatroon komen. Sommige mensen stuur ik naar huis om wat meer te gaan slapen of wat meer te ontspannen. En bijna iedereen gaat naar huis met de opdracht om wat meer tijd in de agenda in te ruimen voor lekker bewegen. De ene persoon komt er achter dat Zumba heel erg leuk is en de ander is tevreden met twee uurtjes spinning in de week.

Sommigen hebben wat meer nodig dan de sportschool. Vooral mannen vinden sporten leuk als het voor een doel is. En dan niet een gezellig recreatief 5 kilometerloopje een dorp verderop. Nee, er moet dan minstens gewerkt worden aan een marathon met als ultieme wedstrijd die van New York. Voor wielrenners is het beklimmen van de Alp d'Huez zoiets (zie foto). En helemaal goed is het volbrengen van de Marmotte.

Ik zal je niet vervelen met wat dat precies allemaal is. Maar trainen voor een uitdagend doel werkt nu eenmaal beter. En mensen die daar behoefte aan blijken te hebben krijgen als huiswerk mee om een mooi maar haalbaar doel te verzinnen. Laatst had iemand wel een heel mooi doel verzonnen. Zo aantrekkelijk dat ik spontaan uitriep dat ik dat ook ooit nog eens wilde doen.

"We hebben nog een plekje vrij", was zijn antwoord. Tja, wat zeg je dan? Na de bevalling van Ben tweeenhalf jaar terug sportte ik wel regelmatig maar niet heel veel. Leuk een beetje hardlopen in het bos of een uurtje fietsen op mijn mountainbike. Was ik dit jaar wel klaar voor zoiets? Maar na overleg met de rest thuis was ik er snel uit. Ik ga van 29 augustus tot en met 5 september de Tour For Life 2010 fietsen!

Acht dagen lang van Italië naar Nederland fietsen over de Franse Alpen en via de Vogezen en de Ardennen naar de Cauberg in Nederland. De Alp d'Huez zit er bijvoorbeeld in maar ook de Col de la Croix de Fer en de Le Grand Ballon.
Het doel van de tocht is niet alleen maar leeggefietst thuiskomen. Met deze tour gaan meer dan veertig teams geld inzamelen voor de Artsen Zonder Grenzen. Een heel mooi doel maar dat maakt het fietsen niet gemakkelijker.

De eerste nacht lag ik dus al wakker met buikpijn. Waarom had ik nou weer zo snel ja gezegd? Wat had ik me zo snel op de hals gehaald? Want trainen voor een dergelijke tocht kost héél veel tijd. Tijd die ik niet aan mijn gezin en mijn werk kan besteden. Weer een jaar waarin de moestuin aandacht tekort gaat krijgen en de stapels boeken ongelezen blijven. Het is ook behoorlijk plannen met een echtgenoot die zelf ook veel traint. Aan de andere kant maakt dat het wederzijds begrip weer groter.

Maar met de eerste voorzichtige trainingskilometers ben ik al begonnen. Dik ingepakt door de kou en soms regen. Maar het grappige is dat ik het helemaal niet erg vind.
Want wat ik altijd verkondig aan mensen bij mij aan tafel klopt gewoon. Trainen voor een doel is zoveel leuker. En dan is het nog een goed doel ook!

Ik sport al weken in de sneeuw. Hardlopen door verse sneeuw, mountainbiken over ijsrichels en op de racefiets door pekel en zand. De laatste tijd ben ik de witte bagger redelijk vaak zat. Het is koud en glad en ik krijg spierpijn op de gekste plekken. Maar regelmatig geniet ik van het mooie witte landschap dat maar niet gewoon wordt. Een beetje genieten en een beetje mopperen maar verder niks aan de hand. Tot ik dit weekend weer eens fijn kon gaan schaatsen op de uiterwaarden. Mooi ijs met droge sneeuw zorgde voor ouderwets schaatsplezier.

Verkleumd kwamen Dirk, Simon en ik vanmiddag thuis van een lekker schaatstochtje. En waar hadden we zin in? In warme chocolademelk! De hele winter niet aan gedacht maar nu moest er warme chocolademelk gemaakt worden. Met melk en cacao van Van Houten en een flinke lepel suiker. Heerlijk! Achterin de kast vond ik nog speculaas en dat maakte het middagje schaatsen helemaal compleet.

Vreemd toch dat ik van een uurtje schaatsen meer honger krijg dan van twee uur intensief fietsen? En dan niet trek in een dikke boterham met pindakaas maar in ouderwetse zoetigheid. Het kan niet aan de kou liggen of aan de energie die ik heb verbruikt. Het is eerder het idee. Overigens krijg in net als van schaatsen ook van zwemmen altijd flinke trek. Zelfs als ik alleen maar een uur aan de zwembandrand hang, kan ik daarna eten als een bouwvakker. Maar dan is het juist trek in boterhammen pindakaas.

Trek krijg je niet alleen maar door een lege maag maar ook door al je ideeën over eten. Van een koude neus en koude tenen krijg je zin in chocolademelk met speculaas en niet in een heerlijke rauwkostsalade met pijnboompitjes en gedroogde tomaat. En met natte haren van een zwemtraining wil ik liever geen appeltje eten maar op zijn minst een flinke plak ontbijtkoek.

Helaas was er na de chocolademelk geen boerenkoolstamppot of spruitenschotel als avondeten. We moesten het met gegrilde kip doen met een salade. Dat zou het zelfs in de heetste zomer een prima maaltijd zijn. Maar de salade heeft wel heel winters wit als basis, opgeleukt met walnoot en dadel. En de gember in de dressing schijnt zelfs de koudste voeten warm te maken!

Witlofsalade met walnoot en dadel
4 personen
4 stronkjes witlof
1 rode appel
10 ontpitte dadels
80 g walnoten
1 el mayonaise
1 el witte wijnazijn
2 el magere kwark
1 el gembersiroop

Snij de witlof fijn en verwijder de harde kern. Snij de appel in vieren, verwijder het klokhuis en snij in stukjes. Snij de ontpitte dadels in stukjes. Maak een dressing van de mayo, azijn, kwark en gembersiroop. Meng alles door elkaar.

Lekker met gegrilde kip en een stukje stokbrood!

Ooit heb ik zelf heel veel tijd gestopt in de ultieme vruchtenstol. Dat vergt een ongelofelijke voorbereiding omdat zelfgemaakte amandelspijs zes weken moet liggen 'rotten' voordat het in een broodje gevouwen wordt. Amandelen malen, suiker en eidooier erbij, wegleggen en een flinke tijd wachten valt al niet mee. Maar voor een goed vruchtenbrood moet je dan ook sukade hakken en rozijnen laten wellen. En natuurlijk deeg kneden, laten rusten en opnieuw kneden. Kortom, voordat het vruchtenbrood de oven in ging was ik flink bezig geweest. Gelukkig was ik zo helder om twée vruchtenstollen te maken. Voor de arbeidstijd maakte dat natuurlijk niet uit.

Eén vruchtenbrood was voor mijn ouders en het andere vruchtenbrood ging mee naar mijn toenmalige aanstaande schoonouders. Met veel trots pakte ik daar het product van mijn noeste arbeid uit. Voor ik mijn jas goed en wel had opgehangen was de stol al half opgegeten. Grote hompen werden met enthousiasme naar binnen gewerkt door de broers van mijn vriend."Lekker wel, je had er meteen twee moeten kopen!"

Ik was zwaar teleurgesteld. Na al die aandacht en dat werk zag ik toch liever dat ze wat zorgvuldiger met mijn 'kindje' omsprongen. Ik wilde dat ze bewust ieder hapje naar binnen werkten en me lieten merken dat elk stukje weer genieten was. Ze genoten maar niet zoals ik wilde. Ik had toch niet een ordinaire supermarktstol meegenomen! En helaas was er op die manier niet meer genoeg voor iedereen.

Sindsdien verkoop ik iedere appeltaart of stoofschotel die een beetje tijd en moeite kost, veel beter. Aandacht krijgen voor je werk is ook een kwestie van de juiste marketing natuurlijk. Ik vertel welke soort appels of wat voor vlees ik heb gebruikt. Wat er verder aan smaakjes in zit en in het kort het recept. Best leuk om te vertellen en je krijgt voor elkaar dat er met meer aandacht wordt gegeten. Tijd en aandacht kun je niet alleen proeven maar bewust eten maakt alles sowieso veel lekkerder.

Of ik nog wel eens vruchtenstol ga maken? Ik denk het eigenlijk niet. Zoveel werk laat ik graag aan de warme bakker in ons dorp over. Die doet dat vast ook met veel liefde en aandacht!

Nieuw dak, nieuwe vloer en de stucadoor is geweest. Maar ondertussen kook ik nog steeds op twee pitjes met de hulp van waterkoker en magnetron. Dat nodigt niet uit tot snijden, koken en bakken. En helaas is het weer niet echt zomers te noemen zodat het hatseklats-saladewerk uit zak en pot ook niet echt aan de orde is.

Dacht ik dus tot vandaag. Want wanneer je een salade een beetje opleukt met wat winterse ingrediënten en je maakt het lekker pittig met flink veel smaak, dan moet dat best kunnen. En waar denk je aan bij winterse ingrediënten, behalve rookworst? Peulvruchten natuurlijk! En deze salade met roots in het zuiden van de Verenigde Staten leek me erg lekker. Geïnspireerd door een recept in de Delicious van februari 2010 kwam ik tot het volgende snelle recept. En lekker dat iedereen het vond. Zelfs de kleinste Vocking heeft zijn bordje leeggesmuld.

Succotash met gehaktballetjes
(4 personen)
4 steak tartaar (gekruid)
2 el olijfolie
2 blikken (400g) kidneybonen, afgespoeld
1 blik (300 g) mais, uitgelekt
1 bakje romatomaatjes, gehalveerd
2 geroosterde paprika's uit pot, fijngesneden
1 rode ui, gesnipperd
1 komkommer, in kleine stukjes
dressing:
4 el olijfolie
2 el rode wijnazijn
1 teen knoflook
0,5 zakje munt

Doe bonen, mais, tomaten, paprika, ui en komkommer in een schaal. Doe de ingrediënten voor de dressing in een kom en pureer met de staafmixer fijn. Meng de dressing met de bonensalade. Verhit 2 el olie in een koekenpan. Maak van de steaktartaar kleine balletjes, niet te netjes. Bak de grove balletjes op hoog vuur bruin. (Strooi er eventueel wat oregano en chilipoeder over)Serveer met de salade.

Hongerwolven kunnen er nog wat brood bij eten. Wij vonden het zonder ook meer dan voldoende. En dat maakt het een leuk recept voor de mensen die hun goede voornemens nog niet overboord hebben gezet. Het is namelijk superslank en het verzadigt prima. En al die vezels zijn een mooie bonus!

Voedingswaarde per persoon:
455 kcal, 33 g eiwit, 24 g vet waarvan 5 g verzadigd, 28 g koolhydraten en 13 g vezel

Gisteravond hebben we met zijn allen frietjes gegeten. Tja, het was even niet anders. En zo heel af en toe best lekker. In ieder geval doen we er de jongens een groot plezier mee. Ben (2,5) riep in zijn autostoeltje op weg naar de snackbar:" fietjes eten, goed ideetje!"

Maar dan wel met verse ananas toe. Want het moet natuurlijk niet te gek worden vindt Ma Vocking. Er was ook nog wel ijs en vla maar na zoveel calorieën wil ik wel wat frissigs met iets van vitaminen. En dat dring ik graag de anderen op. Ben was het er niet mee eens en heeft onder luid gejuich nog even de spuitbus slagroom uit de koelkast gehaald.

Vandaag maar weer iets met veel groente maken om ze even goed duidelijk te maken dat na een weekend met pizza (eer-eergisteren), soep (eergisteren) en friet het nu weer afgelopen is. Het was een samenloop van een druk weekend en campingkoken door de verbouwing. Geen zin, geen tijd en een slechte planning. Laat ik maar zeggen dat ik alle goede smoezen zelf ook gebruik.

Maar ondanks dat we erg weinig friet en pizza eten omdat ik liever zelf een gezond potje in elkaar flans, zien mijn kinderen wel dat ik vrolijk mee eet. Ik ben dus, zoals ze zelf zeggen geen frietarier. En dan mag je er niet vergelijkbare principes op na houden als de niet-vleeseters.

Mijn kinderen voetballen en als je kinderen op een voetbalvereniging zitten moet je namelijk als ouder je steentje bijdragen. Bijvoorbeeld een kantinedienst draaien. Nu heb ik helemaal niks tegen een ochtendje koffie schenken op een sombere zaterdag. Maar ik heb er vreselijk veel moeite mee om voor twaalven friet te bakken en bier te schenken. Dat weiger ik principiëel, als niet-frietarier.

Ik vind het uitermate treurig dat ouders denken dat na twintig minuten spelen de kleine kindermaagjes weer gevuld moeten worden met grote koeken en flesjes energiedrank. Blijkbaar omdat ze anders de tweede helft omvallen van de honger. En dan moet er na de wedstrijd chips met limonade gegeten worden omdat ze dat wel verdiend hebben. Waarom niet gewoon een boterham pindakaas en een appel? Intussen steken de ouders nog een peuk op want nergens vind je zoveel peuken als langs de lijn.

Uiteraard wil ik niemand een gezonde leefstijl opdringen (als ik al zeker zou weten wat gezond is). Maar ik ga niet doelbewust meehelpen aan ongezond eetgedrag. Ik heb dus tegen mijn voetballende jongens gezegd dat ik best wel kantinedienst wil draaien maar dan zonder friet, bier en chips. Maar dat vonden ze absurd. Of ik als moeder wel wist hoe ik ze dan voor lul zette. Want ze vonden het best wel prima dat ik veel van gezond eten weet maar hun vrienden moeten het gewoon zelf weten. Hun oplossing? "Pap, jij doet het wel gewoon, toch?"

Wat krijgt je kind bij de kaasafdeling in de supermarkt? Meestal een blokje jonge fabriekskaas. Heel veel volwassenen hebben het idee dat kinderen niet meer lusten dan een stukje koude kaas met de consistentie van plastic zonder geur of smaak. Ik wil iedereen die dit dagelijks op zijn boterham met smaak verorbert, niet tegen mij in het harnas jagen. Maar er is natuurlijk veel meer lekkers te krijgen waar kinderen vast ook dol op zijn.

Helaas krijgen kinderen op het kinderdagverblijf ook niet veel anders dan kaas uit een kuipje. Dat scheelt namelijk werk omdat er geen margarine onder hoeft. Natuurlijk, de leidsters hebben het druk maar de gemiddelde smeerkaas heeft een smaak die niet verder gaat dan veel te zout (Daarom wordt smeerkaas vaak opgeleukt met ham, sambal of kruiden).

Mijn echtgenoot houdt niet van kaas. Na in zijn jeugd enkele jaren wel zonder morren kaas te hebben gegeten, is hij er voor eeuwig mee gestopt. Aantrekkelijk om te denken dat het door bovengenoemde redenen komt. Want ik snap er natuurlijk niets van. "Hoe kun je nu niet van kaas houden?"
Iets niet lusten is meestal aangeleerd. Maar je moet wel een heel avontuurlijk karakter hebben om daar weer overheen te komen. Die illusie ben ik bij mijn lieve man inmiddels kwijt. Daarom heb ik me met veel vreugde gestort op het delen van lekkere kaasjes met mijn kinderen.

En dat is redelijk gelukt. Bij groente is blijven aanbieden de truuk. Bij Dirk, de oudste, is dat ook met kaas nodig. Hij is geen alleseter en lustte alleen maar hele oude kaas. Wat ik hem ook voor lekkers aanbood. Het moet brokkelen voordat hij kaas een blik waardig gunt. Jonge kaas lust hij niet omdat hij het gevoel in zijn mond niet lekker vindt. Maar inmiddels heeft hij ook hele oude Gruyere gegeten. Ondanks de ongelofelijk zware geur.

Simon, van tien, houdt HEEL erg veel van kaas. Op zijn verjaardag kon ik hem geen groter plezier doen dan samen bij de kaasboer wat te proeven en te kiezen. Voor de kenners, we kwamen thuis met Taleggio, Blumauri, L'Etivaz en Camembert Coup Gaslonde. Bij Simon loopt het eigenlijk licht uit de hand. Hij ontwikkelt zich tot snob in de dop. Gisteren vertelde hij ons dat supermarktcamembert veel minder lekker is dan de camembert van de kaasboer:"daarin proef je veel meer verschillende smaakjes. Van zoet tot zout."

Het is natuurlijk fijn dat hij kwaliteit weet te waarderen. Blijven aanbieden zoals bij groente is niet nodig en werkt nu zelfs averechts. Nu moeten we hem vooral leren dat hij een beetje maat moet houden wil hij net zo gezond en fit oud worden als zijn vader zonder kaas voor elkaar kreeg. Op een feestjes eet hij zonder gene van alle kaasplankjes flink mee. Supermarktkaas of niet.

Voor Ben van twee, zal het worst zijn. Hij roept glunderend 'stinkie, stinkie', bij een smeltend stukje camembert. Om het daarna snel te verorberen. Ben houdt van alle kaas. Het maakt hem niet uit. Afgelopen week lag er in de koelkast een stuk kaas uit het papier. Uit de kaas was een flinke hap genomen. Maar ik herkende duidelijk de kleine tandjes van een melkgebitje. Zijn grote broers vonden het hilarisch. Maar toen ik Ben de kaas met tandjes liet zien, barstte hij in huilen uit.
Dat vonden we ook wel weer een beetje zielig. Natuurlijk moet hij leren dat hij niet zomaar overal zijn tanden in mag zetten. Maar zouden niet alle kaasliefhebbers af en toe hetzelfde willen doen?

Het vriest en het blijft nog wel even vriezen. Zo is de situatie al wekenlang en dat betekent dat een vloer niet gestort kan worden bij ons in huis. Dat storten had eigenlijk al voor de kerst moeten gebeuren en dat betekent dus zonder veel pessimisme dat we eind februari nog niet een nieuwe keuken hebben. Laat staan een eet- en woonkamer.

Dat ik niet lekker op de bank kan hangen is zo erg nog niet. En het is best gezellig, zo op elkaars lip, in de rest van het huis. Maar er beginnen zich ook kleine ergernisjes af te tekenen. Afgelopen week las ik in de krant dat echtelieden gemiddeld 40 minuten ruzie maken per dag. En ondanks dat ik en mijn echtgenoot dat in het verleden nauwelijks in een maand bij elkaar ruzieden, lijken deze cijfers mij nu heel redelijk.

Voor de verbouwing was onze taakverdeling namelijk goed geregeld. Manlief ruimt de vaatwasser in en uit, ik kook. Maar nu zonder vaatwasser ziet het er heel anders uit. We zitten niet alleen zonder vaatwasser maar ook zonder warm water op de begane grond. Dat betekent dat we in ons wasbakje boven dagelijks twee keer de vaat moeten doen.

Dat is krap. Maar de ergernis is vooral dat ik volgens een heel ander systeem afwas dan mijn man. Hij doet het overigens zonder enig systeem en wast rustig af in lauw water en vindt afdrogen met een kletsnatte theedoek ook niet bezwaarlijk. Tja, ik doe het natuurlijk heel anders, met structuur en vooral heet water. Hij vindt mij licht neurotisch...

Kortom, als wij in het begin van ons huwelijk voor deze hete vuren hadden gestaan waren we inmiddels allang gescheiden geweest. Gelukkig hebben we drie bloedjes van kinderen die we inmiddels ook kunnen laten afdrogen en zelfs de hele vaat kunnen laten opknappen. En apart afwassen blijkt ook een goede optie om ons huwelijk niet op de klippen te laten lopen. Een beetje verbouwen is er niks bij!

Verder ben ik er inmiddels aan gewend om met een magnetron, waterkoker en twee kookpitten toch snel iets op tafel te krijgen. De 1, 2, 3 maaltijden van de Ap zijn allemaal uitgeprobeerd en komen onze neus nog net niet uit. En het nadeel van deze Lego-duplo-maaltijden is wel dat de hoeveelheid groente voor 4,5 man veel te klein is.
Verder heb ik magnetronrijst uitgeprobeerd maar naast het feit dat het niet zo lekker is, levert het nauwelijks tijdwinst op. Net als al die oppiep-mogelijkheden.

Voor eventuele andere verbouwers en keukenlieden de tijd-bespaartip om water voor te koken in de waterkoker en dan op een hete pit in de pan te gieten. Rijst, pasta of mie erbij en een paar minuten koken volgens verpakking.
Dat is altijd sneller dan aardappels schillen en koken en lekkerder dan aardappelpuree uit een zakje.

Oosterse groente met kip en cashews
recept 4 personen
250 g snelkookrijst
2 el olijfolie
2 zakken grof gesneden wokgroenten
300 g kipreepjes
1 zakje Amoy oester en knoflooksaus
100 g cashewnoten

Kook de rijst volgens verpakking. Verhit de olie en roerbak de groenten 2 minuten. Voeg de kipreepjes toe en roerbak alles 4 minuten (dit lijkt vreemd maar blijkt in mijn hapjespan het beste resultaat voor malse kip te geven) Voeg de saus toe, warm door en strooi de cashews erover. Serveer direct met de rijst!

Kost totaal 10 minuten en iedereen blijkt een dergelijke maaltijd onder alle omstandigheden weer lekker te vinden. Het voordeel is verder dat het maar weinig afwas geeft! :-)

Omdat ik erg veel reacties krijg op mijn campingkoken in december probeer ik regelmatig even op mijn blog te zetten wat ik gegeten heb en hoe ik het voor elkaar kreeg. Want met koken op een campinggaspitje, magnetron en waterkoker kom je echt een heel eind. Zeker met een handige keuze uit de supermarkt.

Vandaag hebben we zuurkoolschotel gegeten. Ik zocht naar gekookte zuurkool maar die was niet te krijgen bij ons in het dorp. Gelukkig bleek de zuurkool in de magnetron ook in 10 minuten klaar. Voor de aardappelpuree heb ik de melk even voorverwarmd in de magnetron en het water kwam uit de waterkoker. Dat scheelt weer getuur in een pan met watermelk die maar niet aan de kook komt. En dan net als je even niet oplet, bruisend uit de pan, alles onder melkvellen verstopt.....

Zuurkoolschotel met kerrie en gerookte kip
5 personen
2 zakjes aardappelpureepoeder
melk, water en zout volgens verpakking
1 zakje zuurkool, uitgelekt
1 beker ananas op sap
300 g gerookte kipreepjes
1 el kerriepoeder
2 el olijfolie

Doe de zuurkool in een schaaltje met 4 el ananassap. Deksel erop en 6 minuten in de magnetron op hoog vermogen. Kook water in de waterkoker (en meet daarna af) en verwarm de melk 2 minuten voor in de magnetron. Doe water, zout en melk in de pan en breng aan de kook. Wanneer het water kookt voeg je al roerend het aardappelpureepoeder toe. Roer olie en kerriepoeder door de puree. Doe intussen de zuurkool nog 2 minuten in de magnetron. Voeg dan uitgelekte ananas en kip toe. Nog twee minuten in de magnetron en het kan toegevoegd worden aan de puree.

Tja, en toen bleken mijn man en kinderen dit lekkerder te vinden dan mijn standaard-zuurkoolschotel. Zegt dat iets over hun of over de zuurkoolschotel?

Koken op de camping is een onderwerp waar ik de laatste dagen vaak aan moet denken. Ik heb er voor verschillende tijdschriften recepten en tips voor geschreven. Want hoe houd je het leuk, lekker maar ook gezond als je maar één gaspitje hebt?

Ik had al laten weten dat we midden in een verbouwing zitten. Tot heel kort geleden hadden we provisorisch een oplossing bedacht (zie foto) die waarschijnlijk supergevaarlijk en volkomen illegaal is. Maar alles in dienst van een gezonde warme hap natuurlijk. De oven ben ik al twee weken kwijt. Zijn galgemaal of eigenlijk galgenklus was het bakken van overheerlijke brownies*

Inmiddels heb ik ook al gekookt op het campingstelletje van mijn schoonmoeder die op de wasmachine staat in de gang. (Ik had het natuurlijk niet voor niets over kamperen) Koken kon je het eigenlijk niet noemen. Maar de 1, 2, 3 en 4-optelmaaltijd van de grote blauwe supermarkt ging er prima in. Want veel ruimte om zelf te snijden en te schillen is er momenteel ook niet.

Vanavond wil ik na alle pepernotenellende van dit weekend toch weer even een hoop groente eten. Een voordeel van thuis kamperen is dat we hier wel royaal zijn voorzien van electriciteit. Dat is fijn voor de grote koelkast (in de gang) en de magnetron (op buro). Maar ook voor de waterkoker. Met een waterkoker heb je heel snel een berg kokend water. En meer is er niet nodig om eiermie gaar te krijgen. Dan hoef ik alleen nog maar wat groente en vlees, vis of kip in de pan te bakken. Maar tien minuten werk. We houden nog tijd over de komende maanden!

Mie met groente en kip in honing-sojasaus
4 personen
600 g nasigroenten
1 zakje taugeh
2/3 pak eiermie
300 g kipreepjes gekookt
4 el arachideolie
4 el sojasaus
2 el honing
eventueel chilisaus voor de liefhebbers

Breng flink wat water aan de kook. Doe de mie in een pan of schaal en giet het kokende water erop. Laat staan tot gebruik. Verhit de olie en bak de kip 5 minuten bruin en gaar. Leg de kip op een bord. Bak in dezelfde pan de groente beetgaar. Hoe lang dit duurt is afhankelijk van het gaspitje, zeg 5-8 minuten. Voeg de kip weer toe en roer de sojasaus en de honing erdoor. Giet de mie af en meng dit met het groentekipmengsel. Serveer direct.

* Volgens mijn kinderen zijn de lekkerste brownies die van Fifteen, recept Jamie Oliver. Dit na uitgebreid testen natuurlijk waarbij Nigella Lawson afviel.

Wat moet je eten als je geen keuken hebt? Dat is vandaag de grote vraag. Huize Vocking zit midden in een grote verbouwing en gelukkig is alles redelijk onder controle. We hebben warm water, een droog bed en een plek om te computeren. Maar geen keuken. Dus geen stoofpotjes, driegangenmaaltijd uit zeven pannen, appeltaart of brownies....

Eigenlijk zou ik vandaag nog gebruik kunnen maken van de oude keuken. Maar de slopers waren zo enthousiast dat het hele keukenblok inmiddels in de container ligt. Tja, een voedingskundige zonder keuken is net zoiets als een meubelmaker zonder schroefmachine of een taxichauffeur zonder auto. Ik voel me een beetje onthand. Op internet heb ik al gekeken naar elektrische kookplaten maar er is nog niet gereageerd. Daarmee zou ik het de komende maanden wel redden.

Het komt vast goed en we zullen heus niet bezwijken aan een vitaminetekort. En zeker niet verhongeren....
Voor vanavond zijn er genoeg ideeen voor een alternatieve maaltijd. Friet vindt iemand een prima idee. 'Soep', roept een ander maar ook dat moet je opwarmen. Gelukkig komt er iemand op het idee dat we nog een gasstelletje hebben. Ergens....
Maar als dat eenpittertje er zometeen staat is het volgende recept zo gemaakt!

zalmburgers met bieslookmayonaise en augurkensla
(4 personen)
400 g zalm uit blik
1 ei
1 el bloem
1 sjalotje, zeer fijn gesnipperd
4 el verse bieslook, geknipt
2 el halvanaise
2 el yoghurt
1 drupje natrena of 0,5 tl suiker
8 zoetzure augurken
1 zak sla
0,5 komkommer
4 el olijfolie
4 bruine bollen
zout en versgemalen peper

Prak de zalm fijn en meng met de bloem, sjalotje en ei. Breng op smaak met peper en zout en vorm er 8 burgers van. Zet 15 minuten koel weg. Roer de bieslook door de halvanaise en yoghurt en breng op smaak met peper, zout en natrena of zoetstof. Was en droog de sla en scheur in stukken. Snij 8 augurken overlangs in lange reepjes. Snij de komkommer in vergelijkbare reepjes. Maak een dressing van 2 el olie, 3 el augurkennat en peper en zout. Meng de sla met augurken, komkommer en dressing. Verhit de olie in een koekenpan en bak de burgers aan beide kanten 3-4 minuten gaar en bruin. Rooster de broodjes bruin in een broodrooster. Leg op elke helft van het broodje wat sla, een zalmburger en eindig met een lik bieslookmayonaise. Serveer de broodjes met de sla.

Voedingswaarde per portie:
434 kcal
31 g eiwit
23 g vet waarvan 4 g verzadigd
26 g koolhydraten
4 g vezel

Opmerking: maak de sla eventueel af met wat koude groente zoals erwtjes, mais, peultjes of sperziebonen uit een potje.

Ik ben eigenlijk een beetje bang voor knolselderij. Dat komt namelijk zo. Wanneer ik knolselderij rauw eet krijg ik een heftige allergische reactie. Ik zal je de details besparen maar leuk is anders.

Maar zodra deze onooglijke groente wordt gekookt, kan ik er prima tegen. Geen centje pijn. Ik eet af en toe knolselderij in de overheerlijke erwtensoep van mijn moeder. Maar zelf op tafel zetten is een ander verhaal. Dit weekend ben ik er toch maar eens zelf mee aan de slag gegaan. Er stond in een leuk Nederlands kookblaadje een aantrekkelijke hartige taart met knolselderij. Een lekker recept met verstopte knolselderij onder kaas en eieren.

En ook heel gemakkelijk te maken. Een halve knolselderij, geschild in blokjes snijden en 2-3 minuten koken. Ik heb wat baconreepjes uitgebakken en uit de pan gehaald. Toen in dezelfde pan enkele uien zachtjes gefruit. Uiteraard een oven voorverwarmd op 200 graden en een bakblik bekleed met enkele plakjes hartige-taartdeeg. 4 eieren doorgeroerd met een 50 gram geraspte kaas en een scheut melk. Eiermengsel samen met knolselderij, uien en spekjes in de vorm. Nog 50 g geraspte kaas erover en 45 minuten in de hete oven.

Ik heb er nog een frisse salade bij gemaakt met bietjes, sugarsnaps en een lekkere vinaigrette met een 'mooie' olijfolie van een vriendin. De knolselderij gaf een heerlijke smaak aan de hartige taart. Aards en duidelijk, zonder overheersend te zijn. Erg lekker. Te lekker om te laten liggen in het groenteschap.

Het idee was dat ik vandaag zuurkool zou maken met gevulde filetlapjes. Misschien was het een optie om de halve overgebleven knol samen met aardappels tot puree te prakken. Lekker dat het werd! De puree werd heerlijk romig met wat melk en een klontje boter en smaakte heerlijk in combinatie met de zuurkool. Zo had ik mooi een restje groente verwerkt. Met als dubbel voordeel dat ik ongemerkt nog wat extra groente toevoegde aan de stamppot. Met alleen zuurkool kom je nogal lastig aan 200 gram groente per persoon. Want om nu ruim 800 gram zuurkool door de aardappelpuree te prakken is niet zo lekker.

Zuurkool met knolselderijpuree en gevulde filetlapjes
500 g zuurkool
800 geschilde kruimig aardappelen
halve knolselderij, geschild en in stukken
4 filetlapjes
4 plakken schwarzwalder schinken
2 el parmezaanse kaas
2 el olijfolie
klontje boter
1 beker melk, verwarmd
peper en zout
Kook de zuurkool zachtjes een half uur in een beetje water. Kook de aardappelen en knolselderij 20 minuten met een snuf zout. Snij de filetlapjes met een scherp mes overdwars in zodat je een soort envelop krijgt. Vul de filetlapjes met een halve el parmezaanse kaas en een plak ham. Druk goed dicht. Verhit de olijfolie in een koekenpan. Bak de filetlapjes in de koekenpan 5 minuten aan beide zijden. Giet de aardappelen en knolselderij af en stamp tot puree met de melk en boter. Breng op smaak met een beetje versgemalen peper. Giet de zuurkool af en meng dit door de puree. Giet de 'jus' van het vlees bij de zuurkool en meng dit er door. Serveer zuurkool en filetlapjes direct.

Weer eens wat anders dan zuurkool met worst. En een stuk lichter!

Een maandje terug heb ik een aantal filmpjes opgenomen met het thema: 'Doe normaal, dat is wel zo gezond'. Want er zijn zoveel misverstanden en fabels over eten, dat ik graag kort laat zien wat nou normaal is. Misschien heb je al eens een filmpje gezien. Een filmpje opnemen doe je niet in je eentje. Daar loopt een heel team om heen. Samen met JVTV heb ik van tevoren scripts gemaakt. Bijvoorbeeld over minder zout eten. Op een dag kun je maar vier tot zes korte filmpjes opnemen en dan is het nog flink doorwerken. Daarom is een goede voorbereiding belangrijk. Je moet al precies weten wat je wilt zeggen.

In de filmpjes wordt ook van veel producten gebruik gemaakt. Voor alle attributen en boodschappen zorgt de productie-assistente. En terwijl ik gebukt sta over de bergen zout, haalt de productie-assistente bijvoorbeeld nog even snel een onsje ham bij de buurtsuper omdat we dat vergeten waren. Daarna zorgt ze ervoor dat het mooi in beeld komt zonder stickers en andere zaken die alleen maar afleiden.

Het is natuurlijk logisch dat er een cameraman is. En een geluidsman die er voor zorgt dat het geluid met goede kwaliteit wordt opgenomen. Zodra er een brommer langs rijdt, moet het weer over. Maar alles moet ook perfect uitgelicht worden. Dus overal staan lampen en voor ieder shot wordt weer opnieuw bepaald hoe de lampen perfect moeten staan. Dat kost tijd. Dus staat de rest een beetje melig te doen, koffie te drinken of als een gek nog wat laatste voorbereidingen te doen (de productie-assistente!)

En uiteraard is er een regisseur die het hele plaatje in haar hoofd heeft. Zodat ze mij dertig keer een zinnetje opnieuw laat doen omdat het net nog wat lekkerder kan klinken. Of toch bedenkt dat het misschien leuker is als ik nog wat dieper tussen de zoutzakken duik. Ik moet van haar de gekste houdingen aannemen zodat ze de volgende dag liefjes mailt of ik geen spierpijn heb.

En dan heb je na een dag werken nog geen filmpje. Eerst moeten alle beelden bekeken worden. En daarna wordt het gemonteerd tot een strak filmpje. Om het aantrekkelijker te maken moeten er soms geluidjes bij of een muziekje. Dat is speciaal componistenwerk en niet iets wat je even tussen neus en lippen door erbij plakt.

Maar ik hoop dat je dat allemaal niet ziet of bedenkt als je naar een filmpje kijkt. Niet dat ik met lamme benen gebukt sta en niet dat er vier, vijf mensen omheen staan. Ik hoop gewoon dat je het leuke filmpjes vindt. Waarbij je denkt, "hee, dat heb ik nog nooit zo bekeken!"

Gisteren zijn we terug gekomen van een weekje Frankrijk. Veel mooie routes gefietst op mijn mountainbike maar ook erg veel gegeten. Stokbrood met zoute boter en bosbessenjam, knapperige croissantjes, zoete flan, royaal camembert en ook de wijn ging er wel in. Bij thuiskomst rolde ik dan ook een beetje gaar uit de auto. Want de zak chocolade-eclairs op de terugweg deden mijn laatste gevoel van fitheid niet echt goed.

En wat doe je dan op zo'n moment? Nadat het eerste wasje in de wasmachine is gepropt en voordat het grote opruimen begint? Soep maken natuurlijk! Een soepje is licht en gaat er altijd wel in. En omdat ik de grote stapel ongelezen tijdschriften in de auto kon wegwerken, wist ik na een korte rondvraag wat mijn mannen uit de nieuwste Delicious wilden eten. De geroosterde tomatensoep met cashew-kokossalsa! Een recept van Bill Granger wat inderdaad erg lekker klinkt.

Helaas had Bill wat meer tijd dan ik. Als we tenminste een beetje snel wilden eten. Want om nog twee uur voor de oven te gaan zitten wachten tot de tomaten en paprika lang genoeg geroosterd waren voor de soep, was me een beetje te gortig. Dat werd dus een beetje improviseren en het recept aanpassen.

Ik hoop dat Bill het niet hoort maar in plaats van verse tomaten heb ik voor gepelde tomaten uit blik gekozen. In veel recepten staat dan dat je goede tomaten uit blik moet nemen. Maar welk merk is dat? In Nederland kun je alleen Heinz of huismerk kopen en dat lijkt me niet meer dan redelijke middelmaat. Van beide soorten heb ik twee blikken gekocht en bij openklikken geen verschil ontdekt.

Ook de koriander in de originele cashew-kokossalsa heb ik vervangen door een bosje platte peterselie. Want koriander vinden mijn mannen niet zo lekker. En verder heb ik de hoeveelheid olie nog wat aangepast. Na al dat (verzadigde) vet in de vakantie zou een flinke hoeveelheid olijfolie misschien heilzaam zijn. Maar de soep wilde ik toch een beetje licht houden.

Het leuke van het recept is dat de tomatensoep een oosters tintje heeft. En dat is na alle tijm en herbes de provence ook best wel lekker. Want we hebben het er wel altijd over dat de Nederlandse supermarkten schril afsteken bij het aanbod in de Franse Carrefour of Leclerc. Maar in Frankrijk zijn ze in het aanbod, afgezien van wat blikken couscous, wel erg Frans. Bij ons kun je verse gember, citroengras en een ruim aanbod van Thaise, Japanse en Chinese kruiden vinden. In Frankrijk heb ik me zelfs rot gezocht naar kaneelstokjes. Kortom, ik ben weer lekker thuis!

Tomatensoep met cashew-kokossalsa
(vrij naar Bill Granger)
4-5 soepeters met milde maar hartige trek

4 blikken gepelde tomaten
1 wortel, in stukken
1 paprika, in stukken
1 teen knoflook
2 eetlepels olijfolie
2 tl gemalen komijn
2 tl gemalen koriander
2-3 kippebouillontabletten
50 g cashewnoten
20 g gemalen kokos
bosje platte peterselie (of koriander als je dat lekker vindt)

Verhit de olie in een soeppan en bak de wortel en paprika enkele minuten met gemalen komijn en koriander. Voeg de tomaten en 2 bouillonblokjes toe en laat tien minuten sudderen. Maak intussen de salsa: doe cashews, kokos, peterselie en een scheutje water in een kom. Zet de staafmixer erop tot het een grove pasta is. (Ik heb er nog wat fijngehakte cashews extra doorheen gedaan) Pureer de soep met de staafmixer tot een gladde soep. Breng de soep eventueel op smaak met nog een extra bouillonblokje.
Schep de soep in de borden en schep wat salsa midden in de soep.
Wij vonden het erg lekker, zeker met het laatste Franse stokbrood!

Vandaag eet ik bij de lunch nog een restje boerenkoolsoep van gisteren. Ik kan me er nu al op verheugen. Soep is eigenlijk altijd lekker. En het leuke van soep is ook nog eens dat het zo lekker verzadigt. Vloeibare dranken die je achterover giet, doen dat niet. Maar het naar binnen lepelen van een warm soepje geeft heel veel signalen naar je hersenen dat er eten binnenkomt. (probeer maar eens sinaasappelsap naar binnen te lepelen, dat verzadigt veel meer dan sap drinken)

De boerenkoolsoep maakte ik van restjes. Maar soep is eigenlijk veel te lekker om te wachten tot je voldoende restjes in je koelkast hebt. Houd jij ook zo van soep dat je het wel iedere dag kunt eten? Bestel dan de Soepkalender van Anja van der Wetering. Er staan 365 heerlijke recepten in, voor iedere dag eentje. Hoef je alleen in schrikkeljaren een soepje twee keer te maken!


Soepkalender
Wetering, A. van der

We zitten midden in een verbouwing. De gang, toilet en het kantoor is gestript, verbouwd en inmiddels weer schilderklaar. Werk aan de winkel en met het regenachtige weer was het geen straf om de kwast in plaats van de fiets te pakken. Maar een dagje schilderen is ook erg vermoeiend. En dat betekende dat ik om half zes niet zoveel zin had om te koken.

En in de koelkast was eigenlijk niet zoveel te vinden wat me inspireerde tot iets culinairs met een hoofdletter. Er lag een winterwortel, een halve gele paprika, een kleine zak boerenkool en gek genoeg een halve rookworst. Verder had ik nog wat aardappels en een restje grote reuzenbonen. Tja, daar valt niet veel lekkers mee te brouwen denk je dan....

Maar als ik het niet meer weet, maak ik soep! Bij de groente ging nog een ui, wat peperkorrels, water en enkele bouillonblokjes. De aardappel en witte bonen bonden de soep na flink gebruik van de staafmixer tot een lekker dik geheel. Daarna heb ik de rookworst in stukjes nog even mee laten warmen.
Van een paar sneden brood heb ik croutons gemaakt.

En wat gebeurt er dan aan tafel. De jongste roept enthousiast:"zoep ete!" En ook de anderen zagen het helemaal zitten. Nu krijg je met gepureerde soep het altijd wel voor elkaar dat je kinderen een hoop groente eten. Maar nu was de reactie nog enthousiaster. Ze vonden het zelfs lekkerder dan gewone boerenkool!

Het zoveelste bewijs dat je met groente altijd snel een maaltijd op tafel kunt hebben. En wat je ook in je groentela aan restjes hebt liggen, met een aardappel en wat bonen maak je zo een volledige maaltijd. Sneller dan je kunt halen bij de snackbar. Overigens was een patatje met kroket best verleidelijk na het witten. Maar gelukkig regende het zo hard dat niemand dat bij de snackbar wilde halen!

Boerenkoolsoep
(4 personen en een ukkie)
300 g boerenkool
1 gele paprika, in stukken
1 ui, in stukken
1 grote winterwortel, in stukken
1 pot witte bonen
3 aardappels, geschild en gehalveerd
10 peperkorrels
2 bouillontabletten
1 liter water
zout naar smaak
0,5 - 1 rookworst, in stukjes
Doe alles behalve de rookworst in een grote soeppan. Breng aan de kook en laat 20 minuten pruttelen. Pureer met de staafmixer de soep. Verdun eventueel met wat water. Voeg de rookworst toe en warm door.
Maak tijdens het koken van de soep de croutons door 4 sneden brood in stukjes te scheuren. Druppel er wat olijfolie door. Bak de croutons op laag vuur knapperig en bruin in een grote koekenpan of wok. Serveer de croutons apart van de soep. Lekker!

Geen oppas, rot weer, lekke band of helemaal geen zin om nog weg te gaan? Geloof me, ik heb alle smoezen wel een keer gehoord. En uiteraard gebruik ik ze zelf ook regelmatig. Want niemand heeft altijd zin om te sporten. Het is veel verleidelijker om op de bank te hangen en lekker naar 'House' of 'Gooische Vrouwen' te kijken.

Maar iedere smoes kan worden weerlegd. Eigenlijk is er altijd een oplossing te bedenken. Mijn beste smoes is dat ik onregelmatig werk en soms op de gekste tijden moet sporten. Een sportschool met een gezellig uurtje Zumba is dan ook niks voor mij. Want ik kan bijna nooit op vaste tijden. Maar wat doe je dan als je van je fysio hoort dat je je bovenlichaam wel wat mag trainen naast al dat fietsen en hardlopen? Zelf wat oefeningen doen houd ik drie dagen vol en dan is het weer afgelopen. En die sportschool blijft onhandig.

Maar ik heb er wat op gevonden. Ik heb een juf die mij thuis aan het werk zet. Een kwartiertje of een half uur. Maar bijna nooit langer dan dat. De juf verschijnt gewoon op tv en zet me aan het werk. Zonder dat ik over mijn grenzen ga of er de volgende keer tegenop zie. En ik doe gek genoeg ook nog wat ze zegt. Ieder lesje is weer nieuw en ik kan ook nog kiezen of ik wat extra 'core' of 'flexibiliteitsoefeningen' wil doen. En dat met de Wii waar mijn kinderen ook regelmatig actief mee zijn.

Nog leuker dan de fitness vind ik de yoga op dezelfde game-dvd. Op Wii sports zitten ook wat yoga-oefeningen maar deze zijn lekker aaneen geregen tot een lesje. Na een rondje hardlopen doe ik vaak nog een half uurtje yoga. Tegelijk je spieren rekken en sterker maken waardoor je niet alleen fitter wordt maar ook heerlijk ontspannen raakt.

Tja, nooit gedacht nog eens zo positief over yoga zou worden. Ik heb dus nu weer een smoes om de oefeningen voor mijn bovenlichaam niet te doen. Bij een half uurtje yoga werk ik er toch ook aan? Met dezelfde juf!


My Fitness Coach - Fit en Gezond
Ubisoft

Ik heb vandaag koekjes gebakken. Van boter, bloem en suiker. Heerlijk knapperige koekjes waar je maar met moeite af kunt blijven.

Misschien vraag je je nu af of dat allemaal zo wel kan in Huize Vocking. Mevrouw de Voedingskundige moet toch zelf een beetje het goede voorbeeld geven? Hadden de koekjes dan niet op zijn minst van volkorenmeel moeten worden gebakken en de boter worden vervangen door olijfolie? En dan hebben we het nog niet gehad over de suiker...

Tja, dat zou toch half zo lekker niet zijn. En het grote voordeel van zelf bakken is dat je er veel zuiniger mee bent dan wanneer je een pak speculaasjes opentrekt. Ik haal het in ieder geval niet in mijn hoofd om na drie kwartier wachten op het resultaat alles in één keer naar binnen te werken.

Een nadeel van zelfgebakken koekjes is alleen dat je ze niet te lang kunt bewaren. Nog een dagje in een gesloten trommel en dan is het lekkere er wel af. Je kunt ze nog even oppiepen in de magnetron om ze weer knapperig te krijgen. Maar zelfgebakken koekjes worden slap. De roomboterkoekjes van onze bakker hebben hetzelfde euvel. Dat pleit voor hem want dat betekent dat hij echt roomboter heeft gebruikt.

Want roomboter is misschien niet het beste vet, het is wel veel beter dan het vet wat de koekjesfabrieken gebruiken. Heb je je nooit afgevraagd hoe het kan dat spritsen en bokkenpoten maanden, zo niet jaren knapperig blijven? De banketbakkersindustrie gebruikt speciaal bewerkt vet wat het lang houdbaar maakt. Dit transvet is nog slechter dan verzadigd vet.

Transvet verlaagt het goede cholesterol en verhoogt het slechte cholesterol en dat maakt het dubbel zo slecht als verzadigd vet. Transvet zat tot de jaren negentig ook in halvarine en margarine. In Europa is dit nu vrijwel tot nul teruggebracht. Ook snackbars en restaurants zijn de laatste tijd goed bezig. Frituurvet met veel transvet wordt steeds minder gebruikt en vervangen door vloeibaar vet zonder transvet.

Maar in de koekjesbranche is het terugdringen van transvet nog steeds erg lastig. We willen namelijk knapperige koekjes. En dat lukt op het moment alleen met kakelverse roomboterkoekjes of met koekjes waarin transvet zit.
Koekjes zijn lekker maar niet gezond. Maar zelf bakken maakt ze wel gezonder!

Het recept voor de lekkere zandkoekjes heb ik van www.puurgezond.nu

Na een slechte start door nachtelijke slakkenfeestjes doet mijn courgetteplant het nu helemaal geweldig. Grote rechte donkergroene courgettes kan ik oogsten. Ze zijn zo mooi dat mijn jongens denken dat ik ze gewoon in de winkel heb gekocht. Ik overtuig ze door ze de haartjes te laten voelen op het schilletje. Die mist een gewone supermarktcourgette.

Zo gemakkelijk had ik me de groente uit eigen tuin niet voorgesteld. Ik dacht dat ik dagelijks in de weer zou moeten om schoffelend onkruid en eng ongedierte te verwijderen. Af en toe trek ik inderdaad een grasje of vreemd plantje uit. Maar het groeit verder allemaal vanzelf! Iedere dag oogst ik wat rucola, platte peterselie en basilicum voor de lunch en het lijkt er alleen maar harder door te groeien.

Gelukkig is de moestuin niet zo groot. Zodat ik me niet na een week bieten ongans moet eten aan andijvie omdat de groente hoognodig van 'het land' moet. Met mijn flinke oogst van twee volwassen courgettes wist ik dan ook wel raad. Ik heb er een snelle Franse witte bonenschotel van gemaakt. De tijm en groene olijven in ringetjes geven net wat meer pit. Een mooie olijvenboom mist helaas in mijn tuin maar de tijm is van eigen bodem!

Zalm met Franse witte bonenschotel
3-4 personen
1 mooie moot zalm met vel per persoon
1 grote pot witte bonen
2 rode uien, in stukjes
1 teen knoflook, fijn gehakt
paar takjes tijm
2-3 courgettes, in stukken
1 blikje mais
10 groene olijven, in ringetjes (citroenolijven zijn heerlijk)
olijfolie
peper en zout

Verhit de olijfolie en bak de ui. Voeg de tijm, knoflook en courgette toe en bak 5 minuten. Voeg witte bonen met vocht en mais toe en laat lekker op laag vuur pruttelen terwijl je de zalm bakt.
Wrijf de zalm in met peper, zout en tijm. Verhit olijfolie in een pan en bak op hoog vuur het velletje van de zalm bruin en knapperig. Dit gebeurt snel dus blijf erbij. Keer de zalm om en bak nu op laag vuur met een deksel half op de pan de zalm bijna gaar. Afhankelijk van de dikte duurt dit 5-8 minuten.
Warm de olijven even mee met de courgettes en bonen. Breng de bonenschotel op smaak met peper en zout en serveer dit met de zalm.

Mocht je nou absoluut geen trek in bonen hebben dan vervang je die gewoon door een vergelijkbare hoeveelheid aardappelblokjes uit folie. Bak de aardappelen met de ui en volg verder het recept.

Dirk houdt niet van bieten. Sterker nog, hij haat ze.
Dat is jammer want onze tuin levert af en toe een lekker bietje. Dat is voor hem nog redelijk te behappen, letterlijk. Maar vorige week kwam een werknemer uit de meubelmakerij van Peter met een tas vol bieten uit eigen moestuin. Feestje voor de meesten hier. Maar de berg bieten in de keuken maakte dat Dirk iedere avond wantrouwig vroeg wat de pot schaftte.

Vrijdag was het echt drama voor hem. Hij kon kiezen uit bietjessalade met bieslookdressing of andijvie. Om hem nog maar eens te laten roepen dat hij én bietjes én sausjes én andijvie haat! Na dit weekend de Allerhande door te hebben gebladerd kwam ik op een idee. In dit blaadje van de Ap stonden twee kindvriendelijke pastasauzen van gepureerde groente. Pureren is natuurlijk een prima maar een beetje flauwe manier. Voor Ben (2) is het al ruim een jaar niet meer aan de orde. Hij eet bijna als een volwassene. Behalve goed herkenbare stukken groente, kauwt hij zelfs met smaak op stukjes biefstuk en is hij niet bang van een flinke broodkorst. Maar misschien moest ik de staafmixer maar weer eens tevoorschijn halen voor mijn twaalfjarige Dirk.

Met bieten op het aanrecht denkt een beetje kok natuurlijk aan Borsjt. De Russische bietensoep. En hoeveel groente er ook in gaat, wanneer je de soep pureert vindt bijna ieder kind het heerlijk. Het koken van Borsjt is een eitje maar het gaf op de een of andere manier ongelofelijk veel troep.

Zet maar eens een staafmixer in een pan kokende soep. Het was me nooit zo opgevallen maar dat spettert behoorlijk. Het leek wel alsof ik een spartelend varken in de keuken had geslacht. Overal zaten bloedrode spetters. Gelukkig is bietenrood niet alleen een mooie kleurstof voor snoepjes en aardbeienyoghurt maar ook goed uitwasbaar. Dat maakte het wat minder erg.

In het bord zag het er mooi uit met een lik volle yoghurt en wat spetters groen van de platte peterselie en dille uit de tuin. Maar mijn Simon en Ben, die enthousiast de soep naar binnen lepelden, zagen er al snel uit als rasechte vampiers. Vooral bij Ben droop het bietenbloed uit zijn mond via zijn wangen naar zijn witte romper. Gelukkig had Simon uit voorzorg zijn hagelnieuwe witte voetbalshirt uitgetrokken. Voor Dirk was de vampiersoep helaas geen extra attractie. Het leek hem nog erger dan aspergesoep.
Na eerst een tiental minuten te hebben gemopperd heeft hij uiteindelijk met aandringen een hap geproefd....
Zijn reactie, zoals zo vaak, was dat het wel meeviel. Een soort pompoensoep maar dan rood. Maar het smaakte wel naar bieten!

Borsjt
4 personen
75 g magere bacon in stukjes
2 rode uien, in stukken
3 stengels bleekselderij, in stukken
1 winterpeen, in stukken
0,5 zakje voorgesneden witte kool (150 g)
1 blikje tomatenpuree
150 g ham in stukjes
2 laurierblaadjes
1 runderbouillontablet
peper en zout
olijfolie
4 (voorgekookte) bietjes in stukken
150 g Griekse yoghurt
(platte) peterselie, dille en/of bieslook, fijngehakt

Verhit in een flinke pan wat olijfolie en bak hierin de bacon. Haal de bacon uit de pan en bak in dezelfde olie de ui. Voeg bleekselderij, wortel en kool toe en roerbak 3 minuten. Voeg de tomatenpuree toe en bak nog even mee. Voeg de laurierblaadjes en een liter water toe en laat een half uur pruttelen. Haal de laurier eruit. Voeg de bietjes in stukken toe en pureer de soep. Voeg ham en bacon toe en breng op smaak met bouillonblokje en peper en zout.
Schep de soep in borden en voeg een lik yoghurt toe en strooi wat verse kruiden erover.

Je hoeft de soep niet te pureren. Snij dan wel de groente in kleine stukjes. Ik heb de maaltijd completer gemaakt met nog wat gare kip en een volkorenstokbrood.

Na de blog over 'fruit eten' nu even een andere suggestie. Iets minder braaf helaas. Maar wel heel erg lekker!

Vijgen in de tuin
Het kwam eigenlijk doordat vrienden uit het dorp lichtelijk opschepten over hun vijgenoogst. Nu ben ik vrijwel dagelijks in mijn eigen tuin maar ik moet bekennen dat ik de productie van onze vijgenboom een beetje vergeten was. Druk met de bieten en prei zal ik maar zeggen. Ik had in juni wel al gezien dat er veel groene vijgen in de boom hingen. Maar voorgaande jaren werden er maar enkele rijp. En dat net op een moment dat wij het niet door hadden.

Rijpe vijgen
Maar dit jaar heeft de boom flink zijn best gedaan. Onder invloed van het mooie weer is de oogst bijna onuitputtelijk en overtreft die absoluut de oogst van onze vrienden. Ik kon voor een snelle oogst zelfs kieskeurig zijn en de kapotte en overrijpe (die eigenlijk het lekkerst zijn) voor de toegevlogen wespen laten hangen. Ik heb mooie, onbeschadigde en rijpe vijgen geplukt. En dat kan ik morgen en overmorgen vast nog een keer doen.

Vijgentaart
Maar wat moest ik ermee? Het was half zes en wellicht kon ik er nog wel een toetje mee maken. Voor na de pasta met pompoen, spekjes en wilde rucola uit de tuin (ook erg lekker). Maar dan moest ik wel snel zijn. Even googlen leidde tot ingewikkelde recepten dus ik heb er een eenvoudige en snelle versie van gemaakt. Wij vonden het hier in huis erg lekker!

Snelle vijgentaart
8 personen
4-5 plakjes bladerdeeg
half pak amandelspijs van Baukje
1 ei
5-6 rijpe vijgen

Verwarm een oven voor op 200 graden. Vet een vorm in met een drupje olie. Verdeel de plakjes bladerdeeg over de bakvorm en druk alles goed tegen elkaar. Verkruimel de amandelspijs en roer het ei er doorheen. Verdeel het mengsel over bladerdeeg. Snij de vijgen in kwarten en rangschik ze over de bakvorm. Zet de bakvorm midden in de oven 35-45 minuten tot de randjes mooi bruin worden en de taart gaar is.
Om het mooier te maken kun je nog wat abrikozenjam los roeren met een beetje water en dat over de randen smeren zodat ze mooi gaan glimmen.

Dirk vond het wat minder, Simon vond de vijgen te zoet (Tja, vaag...) en Ben en de rest hebben het met smaak opgegeten. De kleine helft die overbleef hebben we naar onze vrienden gebracht. Zoete troost....

Niet een recept voor als je wilt afvallen. Laten we zeggen voor af en toe. Maar zolang de vijgenboom mooie rijpe vijgen geeft moet ik er wel van profiteren. Ik kan er natuurlijk jam van maken of er een salade met geitenkaas van maken. En wat is er mis met rijpe vijgen door de fruitsalade!

Onkruid wieden
Dirk van elf wil graag zijn spaarpot spekken. Of we nog klusjes hebben? De auto is redelijk schoon van binnen en van buiten. Dus die klus valt af. Jammer want zijn vader is nogal royaal van betalen. Zijn moeder heeft nog wel een idee. Het grindpad zit vol onkruid. Misschien dat Dirk daar mee aan de slag wil?

Aangeharkt
Eigenlijk niet. Want dit lijkt hem een vervelend klusje waar hij de hele middag mee bezig is. Maar na enige uitleg door moeders zelf geeft het stoere tuingereedschap de doorslag. En jawel, na een middagje rustig doorploeteren is het pad niet alleen onkruidvrij maar zelfs aangeharkt. Tevreden met de verdiende euro's wordt hij zelfs helemaal enthousiast over de tuin.

Zonnebloemen
"Mam, weet je, toen ik nog jonger was wilde ik een eigen stukje moestuin. Maar nu wil ik gewoon wel samen met jou in de moestuin werken." Leuk idee, Dirk. Maar op de vraag wat hij dan in de moestuin wilde kweken, wordt het even stil. "In ieder geval geen bietjes want die vind ik echt heel vies. Zonnebloemen?"

De Ommuurde Tuin
Ik heb redelijk wat tuinboeken. Maar van informatie uit een boek worden mijn jongens in de grote schoolvakantie niet echt blij. Daarom gingen we op excursie naar een echte moestuin, De Ommuurde Tuin in Renkum. Veel zin hadden Dirk en Simon niet. Want waarom moet ik van ieder klein sprankje enthousiasme altijd meteen weer een project maken? Buiten de muur stond een bord waarop wat informatie stond. Vandaag stoere komkommer! Simon was al achter Ben aan naar binnen gerend maar grote broer Dirk vond het 'Boeiuh' en liep wat achter me aan te mokken.

Stoere komkommer
Ben van bijna twee liep al enthousiast tussen de aardbeien door te rennen toen ik nog moest vragen of we even rond mochten kijken. Maar daar in Renkum zijn ze behoorlijk kindvriendelijk en kijken mag altijd. Van grote pompoenen tot ouderwetse snijbloemen, zwarte aardappeltjes en gele courgettes, de grote jongens werden ook steeds enthousiaster. Toen Dirk zich liet uitleggen dat een stoere komkommer stoer is omdat hij buiten de kas, in weer en wind groeit, wilde hij zelfs een stukje proeven. Dat vond ik pas stoer. Maar volgens de jongens was deze komkommer veel lekkerder dan uit de supermarkt. Alleen Ben moest er niks van hebben.

Liefdevolle opvoeding
Dirk en Simon kozen mooie bosbietjes, gele courgette en net geoogste zwarte aardappeltjes voor thuis. Dat ging 's avonds schoon op. Al hield Dirk de bietjes na een stukje proeven toch graag voor gezien. Toch fijn dat hij het na jaren van liefdevolle opvoeding niet meer naar buiten werkt. En daarna luid 'bah' roept zoals Ben 's middags na het stukje komkommer.

Lekkere rucola
En onze eigen moestuin? Jammer genoeg heeft Dirk zijn tuinambities iets bijgesteld. Veel heeft hij nog niet geschoffeld. Verder vinden de slakken onze courgetteplant erg lekker. Maar de net opgekomen rucola wordt door Dirk geprezen om de smaak. "Echt lekkerder dan uit een zakje!" Klinkt goed. Misschien wil hij het over een tijdje het ook wel op zijn bord.

Ouderwetse moeder
Of ik een moeder van het oude stempel ben? Dat zou best kunnen. Mijn kinderen krijgen gewoon wat de pot schaft en hebben altijd even moeten proeven van het groente-goed op hun bordje. Soms konden Dirk en Simon kiezen tussen wortel (bah!) of bietjes (getver!) maar over het algemeen was het opeten of zonder eten naar bed.
Van Thaise wokmaaltijd tot Marokkaanse couscous, alles werd ze voorgeschoteld en vaak werden ze daar niet enthousiast van. Vaak riepen ze al:"Heb je weer vies gekookt?" voor ze wisten wat er op tafel kwam.


Wit brood zonder korstjes en appelmoes over de spinazie
Net zoals veel andere ouders begon ik met een ideaalbeeld aan de opvoeding van de eerste. Maar voor Dirk goed en wel aan kerstomaatjes en stukjes komkommer kon beginnen op peuterleeftijd, had ik de hoop al verloren op een kind dat stukjes rauwkost smikkelend naar binnen werkte. De broccoliprutjes en andijviepotjes werden na een hapje proeven al spetterend weer naar buiten gewerkt. Alleen het zoete staafmixer-fruit werd met grote vreugde begroet.
Maar een nichtje van mij lustte op 18-jarige leeftijd alleen maar witbrood met hagelslag en tomatensoep omdat haar ouders nogal toegeeflijk waren op eetgebied. Dit beeld zorgde, samen met het visioen dat ik al het eten onder de appelblubber zou moeten verstoppen, dat ik doorzette.

Het ligt niet aan de kok
Ik zal niet zeggen dat ik een goede kok ben. Maar met wat hatseklats-koken krijg ik over het algemeen een hele smakelijke maaltijd op tafel. Daarom heb ik altijd geprobeerd me niets aan te trekken van het gemekker van mijn kinderen. Dat ze het niet lekker vinden heeft meer met hun te maken dan met de kok. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik ook wel eens de pan in de gootsteen heb gegooid en de pannendeksels uit boosheid tegen elkaar heb gekletst. Soms word je dat gezeur ongelofelijk zat!

Bitter is gevaar
Kinderen hebben nog geen afgestompte smaakpapillen. Dat maakt dat ze veel meer proeven dan volwassenen die natuurlijk op veel meer vlakken ervaren en afgestompt zijn. Verder houden kinderen intuitief niet van een bittertje zoals in veel groente zoals andijvie zit. En dat is niet zo gek. Bitter is meestal een signaal dat iets giftig is en daarom zullen ouders het goede voorbeeld moeten geven door zelf met smaak andijvie te eten.
Gelukkig krijgen kinderen na tien, vijftien keer iets geproefd te hebben de smaak te pakken. Volgens de theorie lusten ze het dan. Of het nu een worteltje is of een stukje broccoli. Belangrijkste tip blijft dat net zoals met veel anderen dingen: stug volhouden helpt!

Maar we zijn er nog niet
Dirk en Simon zijn nu (bijna) twaalf en negen. Inmiddels lusten ze best wel veel en durven ze ook regelmatig iets nieuws te eten. Maar van andijvie, sla, en rauwe tomaat worden ze nog steeds niet blij. Dirk wil zelfs een hamburger alleen maar eten als er geen augurk, sla en zelfs tomatenketchup op zit.
En inmiddels is Ben bijna twee en begint het verhaal weer opnieuw. Tot anderhalf leek hij alles te lusten maar inmiddels wil hij zelfs geen zakje taugeh meer in zijn kinderkarretje hebben. "Bah!" roept hij dan en legt het zakje terug in de koelvitrine.

Dit vind je echt lekker!
Van moestuin tot zelf koken, van restaurantje spelen tot het verbieden van kindermenu's, de komende tijd zal ik alle nuttige tips eens op een rijtje zetten. Want al weet ik veel van gezond eten, niet alles wat ik geprobeerd heb was pedagogisch even slim. In ieder geval werkt het niet om ze met hapjes achterna te rennen en te roepen: "Dit vind je echt lekker, echt!"

PS: de boze jongen met het stronkje broccoli is geen zoon van mij. Maar hij had het zomaar kunnen zijn...

Dit jaar is mijn achtertuin onder handen genomen. Op mijn wensenlijstje stonden flinke perken keukenkruiden en ruimte voor een moestuin. De kruiden staan er mooi bij. Salie, oregano, tijm, munt en flinke pollen bieslook. Niet alleen lekker maar het ziet er geweldig uit. Maar de tuinman was iets later dan gepland klaar waardoor mijn moestuinstuk er minder weelderig uitziet. Tegen de tijd dat ik daar iets kon planten was zaaien nauwelijks een optie en waren er nog drie bietenplantjes te krijgen bij de tuinwinkel hier op het dorp. Samen met 4 kropjes sla ziet dat er toch wat minimaal uit. Ik heb nog wel wat koriander, rucola en platte peterselie gezaaid. De kiempjes doen erg hun best. Dat moet ook wel want mijn drie katten zijn net varkens. Minoes, Zwartje en Frits vinden de kale zwarte plekken in de tuin erg aantrekkelijk voor rollen en luieren.

Gelukkig zit het weer deze week mee voor alle sprietjes en kleine plantjes. Volgens mijn krant wordt het groeizaam weer. Veel buien met af en toe zon. Als het een beetje meezit kan ik aan het eind van de week mijn kropjes sla gebruiken voor onderstaande salade. En is er hopelijk toch zoveel zon dat ik met mijn bordje lekker in de buitenlucht aan mijn grote nieuwe tuintafel kan zitten.

Mediterrane maaltijdsalade
4 personen

400 g vastkokende aardappelen
1 sjalotje, fijngehakt
3 el gemengde kruiden zoals bieslook, (platte) peterselie, verse oregano of munt
1 tl selderijzout
snufje suiker
2 tl mosterd
4 el olijfolie
3 el witte wijnazijn
1 krop sla
8 trostomaten, in partjes
halve komkommer, in plakjes
3 gekookte eieren in partjes
1 blikje tonijn op olie, uitgelekt
6 ansjovisfilets, in stukjes
10 zwarte olijven

4 sneden volkorenbrood, geroosterd

Kook de aardappelen in 5-8 minuten gaar en laat afkoelen. Snijd de aardappelen in dikke plakken. Hak of knip de kruiden fijn. Klop van het sjalotje, kruiden, selderijzout, suiker, mosterd, olijfolie en azijn een dressing. Was en droog de sla. Leg de sla op een schaal en verdeel de tomaten, komkommer, ei, tonijn, ansjovis en olijven er over. Klop vlak voor serveren de dressing even door en druppel de vinaigrette over de salade. Serveer met de geroosterde boterhammen.

Voedingswaarde:
per portie 430 kcal, 26 g eiwit, 21 g vet waarvan 4 g verzadigd, 37 g koolhydraten, 9 g vezel

Benodigde tijd: 20 minuten

Zin in winterpot

De overgang van barbecueweer naar dagen vol grijze wolken en een constante stroom dikke regendruppen is er groot. Mijn tuin is er echter flink van opgeknapt. De net gezaaide spinazie en rucola schiet uit de grond en ook de kropjes sla hebben er weer zin in.
Maar ik heb mijn uggs weer tevoorschijn gehaald en ik kreeg weer zin in winterpot. Rode kool met gehaktballen en een kruimig aardappeltje bijvoorbeeld. Of een lekker rundervinkje met andijviestamp. En ik kreeg ongelofelijke trek in erwtensoep. Dat werd me eigenlijk iets te gortig. Maar toen ik deze belachelijke gedachte met mijn huisgenoten besprak, bleek iedereen wel een stevig bord soep te lusten. Dus vandaar, omdat het komende week af en toe regent na de zonneschijn, lekkere boerengroentesoep. Overigens een stuk slanker dan snert!

Gebonden boerengroentesoep met balletjes
voor 4 personen

350 g mager rundergehakt
1 zakje gehaktkruiden
1 aardappel, in stukken
1 prei, in stukken
200 g doperwten
300 g boerensoepgroenten
2 el olijfolie
bouillontabletten
4 bruine bolletjes

Meng de gehakt met de gehaktkruiden. Draai er soepballetjes van en zet koel weg tot gebruik. Kook de aardappel, prei en doperwten gaar in 10 minuten in een halve liter water. Pureer tot een gladde massa. Bak in een grote pan in de olie de boerensoepgroente 2 minuten even aan. Voeg een halve liter water toe, de soepballetjes en de bouillontabletten. Breng aan de kook en laat 10 minuten sudderen. Voeg de aardappelgroentepuree toe en zoveel water tot een gladde dikke soep ontstaat. Breng op smaak met peper en zout en serveer de soep met de bruine bollen.

Voedingswaarde:
per portie 432 kcal, 25 g eiwit, 22 g vet waarvan 9 g verzadigd, 33 g koolhydraten, 7 g vezel

Benodigde tijd: 35 minuten

Opmerking: de gehakt wordt wat pittiger dan normaal gekruid zodat de balletjes ook in de soep pittig blijven.

Groente in de taart? Dirk en Simon hebben er absoluut geen moeite mee. Zeker als ik ze het pas achteraf vertel. De taart ruikt heerlijk net uit de oven en is lekker zoet. En heel toevallig zit er wat wortel in. Want deze taart moet je niet eten omdat er groente in zit. Je moet gewoon een stukje eten omdat het lekker is!

Worteltaart met rozijnen en kokos
12 punten
1 potje wortels (uitlekgewicht 215 g)
125 g boter
140 g lichtbruine basterdsuiker
3 eieren
200 g zelfrijzend bakmeel
50 g kokosmeel
75 rozijnen
1 el vanillesuiker

Verhit de oven voor op 175 °C. Vet een bakvorm van 20-23 cm in. Leg bakpapier op de bodem. Giet de worteltjes af en pureer ze tot moes. Mix de boter en suiker tot crème. Voeg een voor een de eieren toe en mix tot ze opgenomen zijn in het botersuikermengsel. Giet eventueel nog wat vocht van de wortelen en roer de wortelpuree door het beslag. Schep de bloem, kokosmeel en rozijnen voorzichtig door het deeg. Vul de bakvorm en bak de worteltaart 60 minuten of tot een satéprikker er droog uitkomt. Laat de vorm 15 minuten afkoelen en haal het dan uit de vorm. Maak een glazuur van poedersuiker met een scheutje water. Bestrijk de cake hiermee en bestrooi met kokos.

In mijn columns en blogs mopper ik nog wel eens op mijn man. Hij houdt namelijk niet van vis, kaas en te pittig eten. Terwijl ik er gek op ben. Gelukkig zijn mijn 'eetgenen' dominant geweest en maken onze zoons al zijn tekortkomingen meer dan goed. Simon lust alle kaas, van zacht en stinkend tot groen en smeuig, terwijl zijn broer Dirk heel kieskeurig om oude kaas met zwarte korst vraagt. En Ben eet gewoon echt alles. Over wat hitte in hun eten zijn de meningen overigens ietwat verdeeld. Simon en Ben moeten er niks van hebben terwijl Dirk zelfs een spreekbeurt over hete pepers heeft gehouden. Maar waar ik zelf erg blij mee ben: ik doe ze geen groter plezier dan vis op tafel zetten.

Sinds onze vakantie in Italie zijn ze ook weg van de vispate uit een roze tube van een Italiaans merk. Ze besmeren liefst al hun brood ermee. Van hetzelfde merk zag Simon in de supermarkt een grappig blikje met tonijnsalade. "Of we dat ook mochten proberen?"
Tijdens de lunch ging het blikje open. Dirk en Simon waren behoorlijk teleurgesteld. Ze zagen bonen en mais en zoals de meeste kinderen moeten ze van groente, laat staan salade, niet zoveel hebben. Maar nadat ik de boel door elkaar geroerd had wilden ze voorzichtig wel een hapje proeven. Drie seconden later was het blikje helemaal leeg. De 1-persoons portie was dan ook wat krap voor drie lekkerbekken. En omdat regelmatig drie blikjes niet alleen overdreven, begrotelijk en slecht voor de afvalberg is volgt hier het recept. Want het was niet alleen heel snel op maar het is ook in een vloek en een zucht zelf te maken:

Tonijnsalade met kidneybonen
4-6 personen (lunchgerecht)

2 blikjes tonijn op olie
1 blikje mais
1 blik kidneybonen
1 bosuitje, gesnipperd
citroensap
peper en zout

laat de blikjes uitlekken. Meng bonen met mais, tonijn in stukjes en bosui. Breng op smaak met citroensap en peper en zout. Maak het eventueel wat pittiger met wat rode peper of een verkruimeld chilipepertje. Uiteraard kun je het nog leuker maken met wat rode paprika, augurkjes, ui, sla etc!

Maak niet de vergissing om blikjes tonijn op water te nemen. Daar wordt het een hele droge hap van. Zelfs als je er nog olijfolie aan toevoegt.

Van dit gerecht kun je natuurlijk ook een heerlijke avondmaaltijd maken. Je maakt er een complete maaltijd van voor 4 personen met wat extra tomaat, sla en uiringen. Vul hier 8 tortilla's mee. Misschien wat rode mexicaanse saus erbij. Wat geraspte kaas en zure room of yoghurt erover maakt het niet gezonder maar is natuurlijk wel lekker!

Mijn kookboekenverslaving is een beetje op zijn eind. Ik geloof niet het door de crisis komt. Het is net zoals met kleding kopen. Een tijdje heel leuk maar vorig jaar ontdekte ik kleding in de kast waar het prijskaartje nog aan hing naast superleuke kleding die ik even vergeten was. Dus heb ik even een aanschaf-time-out genomen.
Ik dacht even dat ik mezelf 'groen, bewust en duurzaam' mocht gaan noemen. Meer volwassen ook. Maar helaas blijk ik mee te doen met een trend. Er blijkt een grote groep vrouwen te zijn die gewoon weer zappen als ontspanning in plaats van na elven nog even online een leuk jurkje scoren. En niet meer iedere maand een dure tas en bijpassende schoenen aanschaffen. Nu had ik van dat laatste toch al niet zo veel last door mijn maat 41. Daarnaast ben ik niet zo modebewust want anders had ik mezelf recessionista mogen noemen. Een samentrekking van fashionista en recessie. Ik ben blijkbaar gewoon een beetje uitgeshopt. Het voegt niet zoveel meer toe. Belachelijk decadent dus eigenlijk.

En in mijn boekenkast is er ook duidelijk sprake van een kookboekenmoeheid. En terecht, want net als in mijn kledingkast kom ik ongelezen boeken tegen naast 'old-time-favourites' die ik even vergeten was. Van het smoezelige Zweedse 'Stora bakboken' met het recept voor lekkere kaneelbroodjes tot het nieuwe en ongelezen 'Koken in McDonalds kitchen'. Bijna alles van Nigella Lawson, Jamie Oliver en andere populaire kookboekenschrijvers zoals Donna Hay en Bill Granger. Mooie boeken als 'Koekje' van Jonah Freud maar ook klassiekers als de 'Zilveren Lepel' en het 'River Cafe Kookboek'. Doorgebladerd, dat dan weer wel. Maar ik kan me niet herinneren dat ik er ooit uit gekookt heb.

Kookboeken lezen is leuk. En ik praatte de aanschaf altijd goed met het idee dat kookboeken me inspireerden tot nieuwe recepten. Net als uit eten gaan of de krant lezen. Want in de keuken weet ik bijna nooit wat ik precies ga koken. Het eten ligt uitgespreid voor me en dan ga ik nog eens bedenken wat ik met de zalm en snijbonen ga doen. Heb ik zin in rijst of aardappelen en heb ik nog wat aan de kruiden uit de tuin?

Zo is het recept van gisteren ook tot stand gekomen. We willen barbecuen, we hebben kip en verse oregano en ha, toevallig, ook nog een citroen. Lijkt logisch maar blijkbaar niet origineel. Want enkele weken terug heb ik gebarbecued bij Michiel en Hester twee straten verderop. Michiel heeft een hele goede barbecue gemetseld waar hij met gewoon hout een prima fik maakt. En toen de fik eenmaal gloeide heeft hij daar heerlijke kipfileetjes op gegrild die inderdaad erg leken op mijn recept van gisteren. Michiel doet er platte peterselie in en geen oregano. Maar blijkbaar werken je hersenen zo dat BBQ, kip, oregano en citroen leidt tot een lekker maar niet al te origineel kipje. Nu is dat bijna nooit het geval maar met dit recept was ik helemaal vergeten dat ik laatst ook al van die lekkere kip gegeten had. Inspiratie hangt nooit zomaar 'in de lucht'. Het is een beetje uit een kookboek, van een restaurantbezoek en wat van de buurman.

Ik weet niet of het in de lucht hangt of dat ik meedoe aan een nieuwe trend. Maar ik neem me voor om de komende tijd wat meer uit mijn kookboeken te koken. Mocht het me inspireren tot een recept op mijn blog dan zal ik dat eerlijk vermelden. Ere wie ere toekomt. Dus Michiel, bij deze, bedankt! ;-)

Sinds kort is de tuin af. Tenminste, de bestrating ligt, de plantjes zijn geplant en de hoveniers zijn vertrokken. Maar onze tuin lijkt nog steeds op een kale bende met wat sprietjes her en der. Het ziet er netjes uit maar het moet nog echt mooi worden. Gelukkig gaat dat onder de huidige weersomstandigheden prima. En het weerhoudt ons er niet van om te genieten van het heerlijke grote houten terras achter ons huis. We missen nog een tafel maar de barbecue staat al op zijn plek. En omdat het weer geweldig was hebben we het hele weekend de barbecue aan gehad. Met een bordje op schoot leek het bijna kamperen in eigen tuin.

Het leuke van onze nieuwe tuin is dat we heel veel eetbaars in de tuin hebben. Van bosbessen tot kweeperen en van oregano tot bieslook. Daarvan ga je vanzelf flink experimenteren. Kipfilet met verse oregano en citroen blijkt heerlijk van de barbecue.

Kip met oregano en citroen
500 g kipfilet
1 kopje verse oregano of 1 el gedroogde oregano
1 volle theelepel citroenrasp
1 verkruimelde chilipeper
1-2 el wokolie

Snij iedere kipfilet in 3 tot 4 dikke repen. Haal de dikke steeltjes van de oregano en hak fijn. Meng oregano met citroenrasp, chilipeper en olie (wokolie kan wat beter tegen hitte dan bijvoorbeeld olijfolie). Meng met de kipfilet en laat marineren tot gebruik. Verhit intussen de barbecue.

Wij hebben een BBQ met een een brikettenstarter. Daarin kun je de briketten snel laten gloeien waardoor je binnen een half uur kunt barbecuen. Ik kan bijna sneller de barbecue gebruiken dan de oven voorverwarmen!
Ik bestrooi de kip na het grillen met zout. Bij kip vind ik een couscoussalade met komkommer, tomaat, platte peterselie, citroensap, olijfolie, peper en zout en ander lekkers zoals rozijnen, olijven en dergelijke lekker. Maar mijn kinderen vinden een portie friet ook prima smaken!

Morgen wordt het al weer wat minder strak blauw. Maar het zonnetje schijnt op het terras vandaag zo lekker warm dat het erg verleidelijk wordt om de barbecue maar weer uit de kelder te halen. Waarschijnlijk moet ik hem eerst ontdoen van stof en aangekoekte korsten van vorig jaar. Want ik herinner me dat hij toen na een verregende avond niet echt meer netjes is behandeld.
En nu ik er zo over nadenk lijkt barbecuen ineens niet meer zo'n goed plan. Eerst een halve middag de barbecue te lijf gaan met een of ander bengbeng schoonmaakmiddel en grove borstel. Dat is toch ook een beetje zonde van het mooie weer.
Daarna moet ik ook nog boodschappen doen, houtskool niet vergeten, vlees marineren, groente snijden en sausjes roeren.
Barbecuen is sowieso niet zo'n goed idee. Want je eet altijd meer dan je wilt en veel meer vlees dan goed voor je is. En van teveel rood vlees eten wordt de kans op kanker groter. Zeker wanneer je het ook nog zwart laat blakeren op de hete kooltjes. Vandaag laat ik dat roosteren maar even zitten.
Tja, wel een relaxed idee eigenlijk. Ik maak vanavond gewoon simpelweg een lekkere frisse maaltijdsalade. Uiteraard zonder vlees. Hoef ik niks extra's schoon te maken, en heb ik achteraf geen spijt dat ik teveel of ongezond gegeten heb. (Moet ik er natuurlijk niet teveel stokbrood met boter bij eten) En het klinkt net zo goed. Een bordje maaltijdsalade hapt op het terras ook lekker weg. Zeker met een glaasje rosé ernaast!

maaltijdsalade met zalm en kappertjes

1 zak gemengde sla
1 pot veldertjes 370 ml, uitgelekt
1 bakje kerstomaatjes, gehalveerd
1 rode paprika, in reepjes
2 el kappertjes
1 sjalotje, fijngehakt
2 blikjes zalm, uitgelekt
4 el olijfolie
sap van 1 citroen
zout en peper
1 stokbrood

Meng de sla met de veldertjes, tomaatjes, kappertjes, paprika en sjalotje. Breek de zalm in stukken en meng die voorzichtig met de sla. Klop van de olie, citroensap en peper en zout een dressing. Druppel de dressing over de sla. Eet de sla met het stokbrood.

Benodigde tijd: 10 minuten

Overigens is de salade ook lekker met een kant-en-klare caesardressing.

Maandag is de eerste drukke dag van de week. Als werkende moeder vind ik alle werkdagen lastig. Want het blijft hectisch om af en toe te stofzuigen, de kinderen op tijd richting school te krijgen en boodschappen in huis te halen voor ontbijt tot avondeten. Dan moet ik tussendoor snel nog even een wasje draaien omdat anders de jongens niet in voetbalkleding naar de training kunnen. Waarbij ik, ondanks flink 'multitasken er toch de volgende ochtend achter kom dat er geen kattebrokken meer in huis zijn, er geen brood uit de vriezer is gehaald en de oudste toch weer in die vieze spijkerbroek naar school is gegaan.

En dan moet ik ook nog even bedenken wat ik vanavond weer op tafel zet. Het liefst snel, lekker en gezond. Waarbij ik het niet kan maken dat het laatste er bij inschiet.
Ik heb daarom een standaard repertoire van lekkere en snelle recepten die je sneller op tafel zet dan mijn man bij de snackbar kan halen. Want dat is het enige wat hij kan bedenken in drukke tijden.
Maar door een wetenschappelijk artikel maakte ik me toch een beetje zorgen. We eten namelijk niet zoveel kool. En kool is erg gezond. Het bevat allerlei stofjes (glucosinolaten) die kankerremmend werken en daarnaast bevat het veel vitamine C. Maar ik houd helemaal niet zo van kool. Af en toe spruitjes of wat broccoliroosjes gaan er wel in. Maar wat moet je met een hele witte kool, savooienkool of groene kool? Ik kan ze niet eens uit elkaar houden! Maar in het kader van gevarieerd groente eten moet ik het misschien toch wat vaker op tafel zetten. Maar wat? Welk koolrecept is snel en lekker?

Gelukkig realiseer ik me dat één van mijn favoriete recepten flink wat kool bevat. Want om een beetje snel eten op tafel te krijgen, schroom ik niet om zakken voorgesneden groente in de wokpan te kieperen. En een zak nasigroenten bevat héél véél witte kool. Dat is vandaag weer een zorg minder. Want wokken heeft ook nog eens als voordeel dat alle nuttige stofjes en de vitamine C erg goed bewaard blijven.

Mijn favoriete nasi:
350 g zilvervliesrijst
2 bakjes pittige tofureepjes
2 zak (nasi)groente (totaal 700 tot 800 g)
1 bakje taugeh
3 el zonnebloemolie of wokolie
0,5 bakje boemboe voor nasi

Kook de rijst volgens de verpakking. Verhit de olie in een wok en roerbak de tofureepjes enkele minuten. Schep de tofureepjes eruit en bak de groenten roerbakkend 5 min. Voeg de taugeh toe en bak nog een minuut. Voeg de boemboe toe en 2 el water. Meng met de groentemix. Voeg de rijst en tofu erdoor en roerbak nog enkel minuten zodat alles goed doorgewarmd is.

In dit recept merk je nauwelijks dat je een berg groente eet (belangrijk als je kinderen aan tafel hebt) en dat het gerecht vegetarisch is (voor mopperende vaders) Mocht je toch een vegetarische nasi niet aandurven dan kun je de tofu vervangen door
-1 bakje rose garnalen (125 g) en 350 g witvis uit de diepvries (onder de kraan ontdooien) of
- 400-500 g kipfilet in stukjes of
- 400-500 g hamlappen in stukjes

Op mijn klachten over de megaberg rubber heb ik een heleboel goede suggesties gekregen. Maar het was al helemaal niet meer nodig. Mijn auto was laatst licht beschadigd (volgens mijn man fors en total loss) door een hele krappe ingang. (Met wat haast en weinig overzicht leidt dat soms tot wat lakschade. De muur was nog heel dus zo hard ging het niet....) Het positieve gevolg van deze actie was dat we de auto na reparatie weer schoon en als nieuw ruikend terug kregen. Geen plastic afvalbekertjes en propjes papier meer maar helemaal schoongezogen. En tot mijn verrassing had mijn echtgenoot de kauwgomvoorraad aangevuld: "het leek me wel handig zo'n bakje kauwgom. En heel grappig, er zit een klein notitieblokje bij!"

Na de reactie op mijn blog kon ik hem verbeteren. "Dat is geen notitieblokje, dat zijn velletjes om je uitgekauwde bal rubber in te doen." Handig bedacht van dit kauwgombedrijf dat overigens geheel onterecht kauwgom associeert met een sportief leven. Maar dat terzijde....
Ik ben benieuwd. Misschien houden we wel een schone en frisse auto met deze handige kauwgombusjes!

In de auto hebben wij altijd een paar pakjes kauwgom liggen. Peter zorgt dat de voorraad aangevuld blijft en ik eet rustig een pakje leeg wanneer ik langer dan een uur in de auto zit. Pure verveling waarschijnlijk en minder slecht dan een zak drop. Al word je door de zoetstoffen wel wat winderig op den duur. Kauwgom geeft maar kort een lekker fris smaakje in je mond en de rest van de tijd zit je als een onbehouwen beer je kaken rond te malen. Als mijn kinderen meerijden op de achterbank vragen ze ook altijd om een kauwgompje. Maar die krijg je na dertig seconden terug als een lauwwarm en vochtig stukje rubber omdat ze het al weer zat zijn. Nog een mazzel dat ze het niet onder de voorstoelen plakken maar zonder gene in mijn hand durven leggen. Want waar laat je uitgekauwde kauwgom? Soms heb ik een leeg plastic bekertje als mini-prullenbak of ligt er een stukje papier waarin ik het kan plakken. Maar als de auto is opgeruimd moet je wat anders verzinnen. Peter propt zijn kauwgompje altijd in het lege vakje waar zijn kaugommetje uit kwam. Heel gestructureerd. Maar ik neem er vaak twee tegelijk en dan lukt het niet meer. Ik maak dan vaak een kokertje van de kartonnen verpakking die ik onder dicht knijp. Dan spuug ik mijn kauwgommetje er in en dan plakt het kokertje aan elkaar. Tja. Waarom krijg je niet een handige oplossing mee bij het pakje kauwgom? Waarom worden leveranciers wel gedwongen om over een milieuvriendelijke verpakking na te denken maar komen kauwgomfabrikanten niet met een slimme oplossing voor het irritante kauwgomafval? Het gaat om een megaberg rubber. Al die kauwgom van al die mensen, waar blijft dat allemaal?

Laatst een stukje gevlogen met mijn hele gezin. Helaas liep de planning niet helemaal synchroon met het vliegschema en werden we zowaar omgeroepen. We tetterden er luid doorheen totdat mijn oudste zoon zei:"Mam, waarom gaat onze bagage nu niet mee?" Hoezo Dirk? Waarop Dirk antwoordde dat hij net gehoord had dat de bagage van de familie Vocking nu van boord werd gehaald.

Hellup. Dat werd dus rennen. Lastig met een buggy die de trap af moet en een flinke hoeveelheid handbagage. Maar niet voor niets zijn Pa en Ma lid van een triatlonvereniging. Met een beetje wedstrijdspirit moet je dan het vliegtuig wel kunnen halen. Maar wat is schiphol groot! Hijgend vielen we het vliegtuig binnen en werden we naar onze plaatsen geloodst. De passagiers om ons heen begonnen een beetje te gniffelen:"Dus jullie zijn 'The Vocking-family' waar ze het over hadden?

Hahaha ;-(, die kwam net wat harder aan dan het gehinnik van Patty Brard ooit in Shownieuws toen ze mijn naam voor moest lezen. Maar we hebben ook nog niet eerder een vliegtuig laten wachten. Maar mijn opluchting was XXL: we zaten toch mooi in het vliegtuig en de bagage ging ook mee!

XXL inspireerde Sofia tot een mooie omslag van mijn boek. XXL-leuk. Ik vind het ook XXL-leuk om met mezelf te leven. Of mag je dat van jezelf niet zeggen? (De gezinsleden vinden het soms vermoeiend. zie boven)

Vandaag een vrije dag. Dat betekent dat ik samen met Ben van anderhalf tijd heb om een rondje slager en bakker te doen. Zoals veel mensen hebben kunnen zien op het filmpje op mijn site www.voedingsadvies.info, houdt Ben er niet echt van om vastgesnoerd te zitten in een buggy. Lopen wil hij! En dat kost wat meer tijd dan ik soms wil. Maar het is maar goed dat hij wat extra activiteit krijgt. Want onze kleine man zegt nog niks verstaanbaars, begrijpen doet hij het allemaal wel. Bij de bakker weet hij al waar de kleine bolletjes liggen en ook bij de slager verwacht hij een plakje worst. En helaas moet ik ook nog even naar de supermarkt. Daar zwaait hij alleen nog maar vriendelijk naar de dames als hij ook daar een plakje vleeswaren krijgt. De boef. Daarom laat ik de vleesafdeling met Ben wel eens links liggen. Maar als de superdames hem in de peiling hebben, lopen ze rustig de winkel in om hem over zijn bol te aaien en wat in zijn mond te stoppen. Het is heel erg lief bedoeld en gelukkig doen we het niet dagelijks. Maar op deze manier heeft hij tegen lunchtijd al een volledige maaltijd achter zijn kiezen. En hij wordt net zo vervelend als een bedelende hond die pas kunstjes doet als hij wat achter zijn kiezen heeft.

En dan vragen ze bij de kassa ook nog aan mij of hij een spekje lust. Vast wel. Maar ik vind het zo wel weer even genoeg. Straks durf ik met mijn kleine schooiertje geen winkel meer in!

Niet iedereen vindt de omslag van het boek De Afvallers XXL even mooi. Te rood, te SBS6 enzovoort en zo verder. Nu heb ik al eerder gehoord dat mensen een eigen omslag maakten voor het boek. Wanneer je nog weet van de middelbare school hoe je een boek moet kaften, is dat namelijk een leuk karweitje. Vandaag kreeg ik een foto toegemaild van een dergelijke omslag. De heer in kwestie heeft zijn vrouw laten kaften. En zij heeft het werkje creatief afgemaakt waarbij mijn naam als inspiratiebron diende.

Daarom de volgende uitdaging:
Mocht je tussen koken, eten, slapen en sporten nog tijd vinden om jouw originele omslag op de foto te zetten, ik ben erg nieuwsgierig! Stuur je foto naar mij en ik beloon de mooiste omslag met een boekenbon van 25 Euro.

Om eerlijk te zijn weet ik niet op de cent af wat een pak melk kost of wat ik wekelijks uitgeef aan volkorenbrood. Maar ik heb ooit iedere cent moeten omdraaien als student. En ook na die magere jaren heb ik regelmatig last gehad van wat krapte in de portemonnee. Dan moet je wel letten op de prijzen en dat is een gewoonte die je maar moeilijk afleert. Door al dat gereken met prijzen en gewichten kom je soms rare zaken tegen. Het was me in Italie al eens opgevallen dat de potten Nutella daar vreemd geprijsd zijn. Een grote pot met twee keer zoveel inhoud kost daar meer dan twee keer zoveel. Dat verwacht je helemaal niet. Maar terug van vakantie bleken niet alleen de Italianen genept te worden. De firma Nutella haalt hier hetzelfde truukje uit. Blijkbaar kijken mensen zo weinig naar de prijs dat ze er vanuit gaan dat een grotere pot relatief goedkoper is. En het truukje levert waarschijnlijk zoveel op dat ik afgelopen zaterdag ontdekte dat ook de firma Heinz zich hier schuldig aan maakt. Voor een heerlijke saus voor bij gehaktbrood had ik veel lekkere tomatenketchup nodig. Maar een grote fles bleek meer dan twee keer zo duur dan een kleinere fles met iets meer dan de helft. Dan liever twee kleine flessen. Blijft het ook langer goed!

Budgetrecept voor gehaktbrood met saus voor zes personen
1 kilo mager rundergehakt
1 ei
2 zakjes gehaktkruiden
1 teen gehakte knoflook
2 sjalotjes gesnipperd
half kopje havermout

Meng dit door elkaar en druk het aan in een niet al te grote ovenschaal. Maak het met een lepel vlak.
Meng voor de saus 250 ml tomatenketchup, 50 gram basterdsuiker, 1 verkruimeld chilipepertje en 50 ml water.
Verdeel de saus over het gehakt en zet de ovenschaal 40 minuten in een oven van 200 graden!

Lekker met een frisse groene salade en wat brood.

Mensen denken wel eens dat snel en gezond koken voor mij als voedingskundige een makkie is. Maar vaak genoeg sta ik vertwijfeld in de supermarkt te bedenken wat ik die avond weer op tafel moet zetten. En ik moet het altijd zelf bedenken. Want als ik het mijn man vraag weet hij niks anders te verzinnen dan bloemkool. En aan de pannenkoeken of friet waar mijn kinderen mee komen, heb ik ook niet veel. Die gerechten vallen buiten dat gezonde plaatje dat ik voor ogen heb met veel groente en goede vetten.

Gelukkig lusten mijn kinderen veel. Daardoor durf ik ook op weekdagen nog wel eens te experimenteren. Toen er in mijn supermarkt in het dorp een aantal Japanse producten in de schappen kwam, werd het tijd voor sushi. Gek genoeg wisten mijn kinderen precies wat sushi was. Hun favoriete tekenfilmheld eet dat namelijk als lunch. Het leek ze dan ook erg leuk om mee te helpen. En koken met je kinderen is natuurlijk pedagogisch zeer verantwoord. Hoe meer ze weten van eten, hoe beter ze gaan eten wordt er wel gezegd.

Aan het eind van een woensdagmiddag begon ik vol vertrouwen met het koken van speciale sushirijst. Rijst koken vonden mijn beide jongens niet echt interessant en daarom haakten ze de eerste minuut al af. Sushi maken bleek al snel niet moeilijker dan rijst koken. Tenminste als je het kleuterschool-plak-en-knipwerk machtig bent en op tijd met de rijst begint. Want de rijst moet afkoelen. Opwarmen gaat met de magnetron in een wip. Maar voor snel afkoelen is er gek genoeg geen apparaat. In mijn vriezer vond ik nog twee gelpacks tegen pijnlijke knieën en ander blessureleed. Mijn warme sushirijst stond dus tegen etenstijd uitgespreid in een platte schaal op deze ijskoude kussentjes versneld af te koelen.

Maar eenmaal afgekoeld kon een kind de was doen. Ik was in ieder geval zeer tevreden over mijn rolletjes rijst met lekkers. Sushi maken is Japans koken voor beginners! De bordjes sushi versierd met sushi-gember en puntjes wasabi zagen er erg mooi uit. Mijn toegesnelde mannen hadden veel ontzag voor me. De rijst en de vulling zagen ze wel zitten. “Maar wat is dat zwarte er omheen?”, werd er gevraagd.
Het velletje zwarte nori is gemaakt van zeewier en dat is heel gezond vertelde ik, “er zit heel veel vitamine A in.” Gezond is echter niet een toegevoegde waarde voor kinderen. ”Japanners zijn gek! Wie gaat er nou zeewier eten!”. Demonstratief ging mijn oudste zoon met zijn armen over elkaar zitten: “Dat ga ik echt niet eten.” Maar omdat zijn jongere broer het heerlijk bleek te vinden, ging hij ook overstag. De wasabi en gember was ze iets te exotisch. Maar sushi blijkt ook Japans éten voor beginners.

PS: Morgen dus een recept voor sushi! Dan heb je genoeg tijd om voor woensdagmiddag de spullen in huis te halen. En, begin op tijd met de rijst!

Het is me eindelijk gelukt. Ik heb weliswaar niet bij Mathijs aan tafel gezeten. Maar ik ben wel te zien geweest in 'De wereld draait door'. De aandacht lag helaas niet bij een strakke oneliner of leuk anekdote over gezond eten. Nee, het ging meer om de ingewikkelde relatie tussen moeder en kind. Want je trekt als moeder zomaar de verkeerde conclusies met een onverstaanbare dreumes. Ik dacht altijd dat Ben het in de babyjogger of buggy vreselijk naar zijn zin had. Hij zingt, murmelt en wijst naar de wereld om hem heen. Ik kan hem niet zien wanneer ik hem voortduw. Maar het klinkt erg gezellig.
Helaas blijkt hij een gezicht als een oorwurm te hebben terwijl ik hem met enige snelheid voortduw. Het was inderdaad tijdens de opname voor Een Vandaag niet zulk prettig weer. Het waaide en miezerde een beetje. En het was koud. Maar toch, hij klonk tevreden. Het zag er alleen wat rot uit.
Ik ben maar eens in het fotoalbum gaan kijken of er ook foto's zijn van een vrolijke Ben in de buggy. En dan komt de akelige conclusie dat Ben vaak chagrijnig kijkt wanneer hij stevig vast zit en wij wel kunnen wandelen, rennen of zelfs schaatsen. Gelukkig begint hij nu zelf te lopen. En dan duurt het niet lang meer en hij loopt, fietst en schaatst harder dan zijn ouders. Dan weet ik wel wie er kijkt als een boer met kiespijn!

Wanneer je de overeenkomst wilt zien tussen Ben in de buggy en lachebekje Ben in DWDD moet je hier klikken

Deze week verliep een beetje raar. Vanaf maandag heb ik een filmploeg op sleeptouw genomen die mijn week volgde voor Een Vandaag. Mijn dagelijkse bezigheden werden gefilmd. Geen probleem denk je dan van tevoren. Ik doe mijn ding en zij filmen dat. Maar eigenlijk komt het er op neer dat, plat gezegd, iedere scheet in overleg gaat. En als de scheet niet goed is moet hij nog vijf keer over....
Kortom, het duurde allemaal wat langer dan normaal. Maar de verslaggever, cameraman en geluidsman waren goed te hebben dus het was wel gezellig.
Ik ben aan het fietsen geweest met mijn fietsbikkels en heb met Wilma en Tinus Nijmeijers gesproken (winnaars van De Afvallers XXL). Ik heb hardgelopen met Ben in de babyjogger, heb boodschappen gedaan met de camera in de boodschappenkar en heb een heleboel spruitjes schoongemaakt. Verder ben ik in de keukenshowroom van Boretti geweest omdat de directeur vindt dat zijn werknemers te zwaar worden. En, last but not least, ben ik naar het Franciscus Ziekenhuis Roosendaal gecrosst voor een bespreking over het project Overgewicht en Kinderwens.
Morgenavond is het verslag van mijn week te zien bij Een Vandaag op Nederland 1 om 18:20!

De kans is groot dat dit de laatste fijne schaatsdag was. Nog gauw wat foto's genomen om me op oma-leeftijd nog eens te herinneren hoe leuk het was om mijn jongens iedere dag wat beter en sneller te zien schaatsen. En om me te herinneren hoe mooi het was. Het ijs, de witte bomen en het kasteel van Amerongen op de achtergrond.

Maar goed, gelukkig was ik niet de hele tijd zo melancholisch bezig. Schaatsen was de afgelopen dagen ook uitermate nuttig. Het halve dorp bevond zich op het ijs. Dus kom je altijd iemand tegen met wie je heel aangenaam een rondje kunt schaatsen. En tijdens het schaatsen kun je prima kletsen. Vriendin B. had vrijdag mijn blog over vis met rode wijn gelezen en wilde eigenlijk reageren. Maar in plaats van een reactie online, kreeg ik fijne tips op het ijs. Want vis met rode wijn is helemaal niet vreemd. Je moet alleen geen boerenkoolwijn met veel tannines combineren met een visje. En over dat inkoken... ik moet voortaan een grotere pan pakken. Dus lieve mensen, mochten jullie de Delicious van januari willen pakken om ook een liter vocht snel in te willen koken voor bij een visje? Pak een koekenpan en zet hem op hoog vuur. Dan is het zo gepiept! Tja, ik had het zelf kunnen verzinnen maar na deze fijne tips hebben we heerlijk verder gepraat over eten, lekker eten....
Het aangename werd met het actieve gecombineerd. Ik weet eigenlijk geen betere combinatie!

groetjes,

yneke

Gisteren kreeg ik bij de lunch van Dirk de wens/opdracht dat hij 's avonds vis met sperziebonen wilde eten. Het is altijd fijn dat er mee wordt gedacht want we hebben allemaal wel eens geen inspiratie. En het is nog fijner dat mijn jongens inmiddels met meer ideeën komen dan friet of pannenkoeken.

Nu stond er in de Delicious van deze maand een opmerkelijk recept van Rick Stein. Dat is zo'n kok uit Australië en daar lappen ze alle regels over eten en bijvoorbeeld wijn maken aan hun laars. En het is er niet minder lekker om. Het recept beschreef vis met rode wijnsaus en groene linzen. En rode wijn is toch erg ongebruikelijk bij vis. Voor de wijnsaus moest je bijna een fles wijn en wat bouillon samen met stukjes gefruite ui, wortel en bleekselderij, laurier, kruidnagel, kaneel, chilivlokken, kerriepoeder, wat suiker en nog wat pitjes uit kardemompeulen, inkoken tot een kwart. Altijd lastig dat inkoken. Want in het recept staat dat het lukt in 20 minuten. Nou, bij mij duurde het anderhalf uur.... Maar het resultaat was heerlijk.

Je doet mij altijd een plezier met linzen. Maakt niet uit hoe ze zijn klaargemaakt, met spekjes of tot Indiase Dahl, altijd lekker. Maar niet alleen zou ik vis niet snel combineren met rode wijn, linzen had ik ook niet verzonnen. Maar het resultaat was heerlijk. Alleen de portie linzen heb ik verdubbeld voor 4 man en een dreumes en ik heb er nog een pak diepvriessperziebonen gaar gekookt. Want niet alleen was dat de wens van zoonlief. Maar zo'n restaurantkok maakt niet alleen restaurantporties maar vergeet ook even dat we hier in Nederland 200 g groente de man moeten eten!

Bij ons dorp ligt volgens mij de mooiste schaatslocatie van Nederland. Mooi donker ijs waarop je kilometers lang kunt schaatsen tussen riet en bosrand. Dat zeg ik natuurlijk pas op het moment dat half Nederland morgen weer aan de slag moet. Want ik houd het hier graag een beetje rustig. Want nu staan de auto's van 'niet-dorpers' al schots en scheef tot aan het ijs.
Maar genoeg gezeurd want er is ruimte genoeg. En schaatsen is heerlijk om te doen. Mijn jongens Dirk en Simon hebben vorig jaar al even kunnen oefenen maar proberen het nu te leren op echte Noren. En dan ziet het er toch wel weer lastig uit. Ik heb ook spierpijn op vreemde plekken en mijn enkels blijken moe te kunnen worden. Maar als je een beetje je best doet, krijg je het niet koud en kom je thuis met berenhonger. Het lijkt wel alsof ik meer honger krijg dan wanneer ik ga fietsen of hardlopen. Dat is natuurlijk onzin. Het is niet alleen de kou op je wangen maar ook het feit dat er nog zoveel lekkers in huis is van de feestdagen. De eerste dagen waren er na het schaatsen nog oliebollen. Gehalveerde oliebollen met een lik abrikozenjam blijken bijvoorbeeld ook heel lekker zijn. Maar inmiddels zijn ze op. Morgen gaan we weer normaal doen. Misschien na schooltijd nog even het ijs inspecteren en daarna aan de hutspot!

Wat ik zelf op eerste kerstdag heb gegeten? ;-)
Een stoofpotje van dikke riblap a la hazenpeper met rode kool en appeltjes en zelfgemaakte puree. Mij doe je geen groter plezier dan een lekker stoofpotje. Voor de gelegenheid wel met een lekkere glas stevige rode wijn, heerlijk! Het toetje van ijs (met voor mij wat baileys) hadden we de avond ervoor helaas al opgemaakt. Ik heb het dan ook gehouden bij een kop koffie met een paar blokjes pure chocola. Eén blokje was te weinig, twee smaakte naar meer en drie verzadigde net goed, haha!

Over verzadiging gesproken. Als ik de reacties op mijn chocoladeblog zie van gisteren hoop ik niet dat het een excuus is voor mensen om helemaal los te gaan. Ik blijf natuurlijk gewoon een juf en hoop dat de boodschap een beetje duidelijk was. Als je chocola wilt eten dan kun je beter puur pakken: gezonder en het verzadigt beter. Net zoals fruit eten meer verzadigt dan fruit (vruchtensap) drinken. Of zoals een volkoren boterham de maag langer vult dan drie biscuitjes. (Voor de goede stofjes in chocola kun je ook groene thee drinken. Dat zit vol met die stoffen en bevat geen calorieen. Dat is een nog betere keuze op de schaal van braaf en gezond)

Maar je kunt nog wat anders doen om je eetlust af te remmen. Intensief sporten geeft ook een verzadigd gevoel wat zeker tot een uur na het sporten aanhoudt. De aanmaak van ghreline wordt door intensief sporten geremd en dat zorgt er voor dat je minder trek krijgt. Wanneer je gaat hardlopen, cardio-en of een andere duursport intensief beoefent heeft dat nog meer effect dan wanneer je gaat fitnessen. Bij intensieve duursport maak je namelijk ook van het peptide YY meer aan en dat onderdrukt hongergevoelens nog eens extra. Dit dubbele effect zie je niet wanneer je aan de gewichten hangt. Misschien een goed idee om oma tijdens de feestdagen maar thuis te laten en de boswandeling in een iets hoger tempo af te leggen?

En wat ga ik vanavond eten? Er is niks leukers dan op een vrije dag samen met je kinderen broodjes bakken. Lekker met zelfgemaakte soep, ik verheug me er nu al op. Op de broodjes gaat een lik echte boter of confit d'aubergines uit blik. Dat is een lekkere groentespread die we mee hebben genomen uit Frankrijk. Vast erg gezond maar het is gewoon een erg lekkere groentedip. Ik maak het ook wel eens zelf maar dan noem ik het auberginepuree. Klinkt toch een stuk minder lekker....

Montignac heeft het nog niet eens zo slecht bedacht. Zijn dieet voor lekkerbekken bevatte dagelijks een portie pure chocola. Klinkt aantrekkelijk. Maar zijn reden was dat chocola met meer dan 70 % cacao een hoop goede stofjes (flavonoiden) bevat die, net als een glaasje rode wijn, goed zijn voor hart- en bloedvaten.
Nu blijkt uit onderzoek dat chocola, wijn en thee ook goed voor het geheugen zijn. Ouderen bleken allerlei testjes die de hersenfuncties meten, beter te maken wanneer ze regelmatig thee, wijn of chocola aten. Ouderen die deze voedingsmiddelen nauwelijks nuttigden scoorden slechter op de tests. Uit eerder onderzoek bleek al dat je ook minder kans hebt op dementie als je veel flavonoiden binnenkrijgt.

Maar ja, bij chocola denk je toch aan vetrolletjes en volle heupen. Ondanks Montignac. Het is natuurlijk leuk dat je als bejaarde chocola-liefhebber het geheugen hebt van een olifant. Maar als je onbeperkt chocola gaat eten heb je waarschijnlijk ook de omvang van dat grote grijze beest.
Voor chocoholics is er gelukkig meer positief nieuws. Want pure chocola levert niet alleen veel flavonoiden maar verzadigt ook heel goed. Veel beter dan melkchocola. Van deze door-eet-chocola kan je overigens meer op. Maar na het eten van eenzelfde portie pure chocola heb je minder behoefte aan zoetigheid, vettigheid en zoute snacks en ben je langer verzadigd. Misschien heb je nog net tijd om voor de kerst je boom vol met pure chocoladekransjes te hangen?

Maar wat als je niet van puur houdt? Net als spruitjes en andijvie kun je heel veel leren eten. Wie vond zijn eerste biertje of kop koffie lekker? Er is een manier om pure chocola aantrekkelijk te maken. Op vakantie in Frankrijk heb ik met mijn jongens van 11 en 9 ooit een chocoladetest gedaan. We hebben chocola met verschillende percentage cacao gekocht. We vonden in de supermarkt zelfs chocola met 99 % cacao. Tja, dat smaakte naar bruine modder. Maar het stukje chocola met 85 % smaakte daarna hemels! En zelfs mijn jongens vonden de gewone melkchocola naar zoet vet smaken....

Het is even rustig op mijn blog want ik ben beredruk met mijn nieuwe site www.voedingsadvies.info.. Ik ga namelijk 1 januari over op mijn nieuwe huisstijl en daar hoort natuurlijk een mooie en frisse site bij. Mijn site wordt niet alleen overzichtelijker maar je kunt ook bijvoorbeeld hardloopschema's downloaden en pdf-jes van artikelen zoals ze ooit in tijdschriften verschenen zijn. Ik vind het in ieder geval een enorme verbetering.

Maar ja, hoe gaat het met zo'n site. Het is altijd meer werk dan je denkt en eigenlijk is hij nog lang niet af. De komende dagen ben ik er nog wel even druk mee. Als ik niet oppas, eten we met de kerst uit pure tijdnood erwtensoep uit blik!

Mocht je suggesties hebben voor mijn site of wat missen dan hoor ik het graag!

Wens ik jou veel plezier met de voorbereiding van de feestdagen,

Yneke

Goed voor je hart maar pas op voor je taille en je kinderen
(column voor stichting alcohol en gezondheid)
november 2008

Iedere zondagavond aten we wat lekkers. Kip met sla en patat of een uitgebreide rijsttafel. Ik was nog geen tien maar mijn broer en ik kregen er een volwassen drankje bij. Mijn vader vond het namelijk een goed idee dat we gezellig wat mee nipten. Bij de kip een half glaasje rosé en bij het Indische eten een beetje Oud Bruin. Echt lekker vond ik het niet maar wel heel stoer. Vooral dat ik het mocht proeven en er een oordeel over mocht vormen. Volgens mijn vader moest je wijn leren drinken en vond je het niet meteen lekker. Net als koffie of bier.

Een paar jaar geleden heb ik een boekje geschreven over voeding voor kinderen tussen de twee en twaalf jaar. Met daarin ook het onderwerp alcohol. In dit hoofdstuk schreef ik dat je naar mijn idee beter eens samen met je kind een breezer kunt proeven dan dat je er helemaal geen zicht meer op hebt. Volgens de huidige campagnes helemaal fout natuurlijk!

Tegenwoordig mogen kinderen onder de zestien geen druppel alcohol meer drinken. Alcohol is uit den boze voor een lijf in de groei. En volgens postbus-51-informatie bezwijken kinderen onder de 16 nogal eens onder groepsdruk. Zonder dat ze de gevolgen er van overzien.
Het klopt vast allemaal prima, maar toch moet ik wel eens denken aan de feesten op de middelbare school. Want wie hingen daar dronken kotsend in de toiletten van de meegesmokkelde sterke drank? De jongens die thuis geen druppel alcohol mochten….

Maar dat is meer dan dertig jaar geleden. Inmiddels is er heel veel veranderd. Ik heb een praktijk waarin ik mensen begeleid naar een gezonder leefpatroon. Zoals gezonder eten en meer bewegen om wat kilo’s kwijt te raken. Ik kom bijna niemand meer tegen die niet dagelijks een paar glazen alcoholhoudende drank drinkt. Was bijvoorbeeld wijn vroeger een drankje voor zon- en feestdagen, tegenwoordig drinken veel mensen het bijna standaard bij de maaltijd. Op zich is het regelmatig nuttigen van een beetje alcohol gunstig voor hart- en bloedvaten. Maar alcohol is lastig wanneer je wilt afvallen. Het levert namelijk ongemerkt calorieën en zorgt voor een laat-maar-waaien-mentaliteit waardoor je je goede voornemens gemakkelijk vergeet. En helaas laten we voor een glas wijn of bier niet iets anders staan. Het nodigt zelfs uit om er wat lekkers bij te eten. Ook kun je na een glaasje van het een of ander beter niet meer sporten. Waardoor je waarschijnlijk om een uur of negen alleen nog maar zappend voor de tv wilt hangen.
In mijn praktijk begeleid ik maar een enkeling die het zonder probleem bij één glas kan houden. Daarom doe ik aan mensen meestal de suggestie om de alcohol even een tijdje helemaal te laten staan. Want voor veel mensen blijkt níét drinken gemakkelijker dan het bij een enkel glas te houden.

Belangrijker nog dan de invloed van de dagelijkse glazen op je gewicht, is de invloed op onze kinderen. Hoe gezond een beetje alcohol voor hart en vaten ook kan zijn, onze kinderen zien dat alcohol drinken er dagelijks bij hoort. En het dagelijks glaasje bij de maaltijd lijkt misschien braver dan ieder weekend voor de tv een kratje weg klokken. Maar je kinderen kunnen al snel de conclusie trekken: “Ik mag geen alcohol maar mijn ouders kunnen niet zonder.”
Zou het niet veel verstandiger zijn om de zon-en-feestdagen weer in ere te herstellen en er niet iedere dag een feestje van te maken? Met z’n tweetjes een mooie fles opentrekken in het weekend? Want om alleen uit het zicht, als de kinderen op bed liggen, een glaasje en een nootje te doen, klinkt wel erg puriteins en Amerikaans!

Laatst hadden we wat te vieren en het leek me daarom nuttig om onze jongens van 9 en 11 ook een paar slokjes te laten proeven van de heerlijke prosecco die open ging. De reactie was eigenlijk niet eens onverwacht. “Gatsie, dat jullie dat lekker vinden! Geef mij maar cola.” Dan kun je als ouder alleen maar concluderen dat zo’n negatieve reactie ook nuttig kan zijn. De volgende uitroep was duidelijk het gevolg van zo’n ander pedagogisch vraagstuk: veel tv kijken. Want na de eerste reactie van afschuw bleken mijn jongens iets te hebben opgestoken van de voorlichtingsspotjes: “Trouwens mam, dit mogen we helemaal niet drinken. Dat is hartstikke slecht voor kinderen. Ben je gek geworden of zo?” Ik denk dat we het in de verre toekomst maar weer eens proberen.

Yneke

Vanochtend maakten mijn jongens me wakker: "Mam, er ligt sneeuw!" Inderdaad lag er om 8 uur een dun laagje wit op de daken, bomen en het gras. Het zag er mooi uit maar ik wilde vandaag een stukje fietsen. En dan is sneeuw die verandert in bagger niet zo fijn. Het is inmiddels 11 uur en de sneeuw drupt van kale bomen en de daken zijn weer grijs en grauw. Op het gras ligt nog een plakkaat wit. Maar dat was het dan weer voor vandaag. En misschien wel voor de rest van het jaar. Wie weet levert het bos nog wat mooie plaatjes op....

Ik besluit niet met mijn fiets maar even op mijn hardloopschoenen het bos in te gaan. Deze zomer ben ik weer begonnen met hardlopen. Fietsen vind ik leuker maar hardlopen kan altijd. Je doet je schoenen aan en je bent weg. Wat voor weer het ook is. Of waar je ook bent. Loopschoenen kunnen altijd mee in de koffer. Superefficiente sport! En met mijn iPodje op kan ik echt genieten van het gehobbel in het bos. Een goede loper zal ik nooit worden maar ik doe het inmiddels wel met plezier.

Mocht je nu denken dat hardlopen misschien ook wel wat voor jou is, start dan niet te hard. Begin net zoals ik met een minuutjesschema zodat je lichaam langzaam kan wennen aan de belasting. Meteen met rooie kop fanatiek rondrennen is namelijk vreselijk uit! Koop goede schoenen en begin gewoon. Rustig dus en ook als je een goede conditie hebt, met niet meer dan een paar minuutjes. Vooral je pezen hebben het zwaar en de kans op blessures is groot als je te snel begint. Zeker als je wat zwaarder bent.

Mijn trainingsschema voor de eerste week zag er zo uit:
dag 1 : 5 wandelen (w), dan 6 keer 1 minuut hardlopen (h) met een pauze (p) van 2 minuten, dan 5 w
dag 2: 10 w, dan 4 x 2 h, p=4 w, dan 5 w (10 min wandelen, dan 4 keer 2 min hardlopen met een pauze van 4 min wandelen, dan 5 wandelen)
dag 3: 5w, dan 4 x 1,5 h p= 2,5 w, dan 5 w

Zorg dat er altijd een dag rust zit tussen hardloopdagen. Mocht je na deze week het idee hebben dat er een kans aanwezig is dat je na enkele maanden op deze manier trainen het misschien wel leuk wordt? Laat het weten dan zet ik meer van het schema online!

Wij zitten hier thuis een beetje in de lappenmand. Baby Ben en grote broer Simon blijven vrolijk. Maar er lopen een aantal rond in huis met keelpijn en algeheel gevoel van malaise.
Ik begrijp nooit waarom mensen aankomen als ze ziek zijn. Dat hoor ik namelijk vaak van mensen in mijn praktijk. Ik heb eigenlijk nooit zin in eten als ik ziek ben. Laat staan koken maar ik moet toch aan de bak. Want natuurlijk weet ik dat je sneller herstelt als je een beetje goed eet. Tja, maar wat zet ik dan op tafel? Mijn kinderen leren op school dat Joodse kippensoep helpt tegen verkoudheid. En dat verhaal blijkt uit onderzoek nog te kloppen ook. Maar mijn favoriete ziekenboegvoedsel is rundervink met aardappelen en spinazie ala creme. Helaas niet in huis. Wel nog een kilo dikke riblap van de slager. En dat is eigenlijk ook helemaal perfect. Want je gooit alles in de pan en dan kan je de rest van de middag lekker in joggingbroek op de bank hangen. Dat zou in ieder geval kunnen. Eens kijken of dat lukt....

Recept voor 2 dagen voor 4 personen en een dreumes:
kilo dikke riblappen, in stukjes
scheutjes olie
1 winterwortel
1 ui
1 stengel bleekselderij
2 blaadjes laurier
4 kruidnagel
4 jeneverbessen
10 peperkorrels
restje rode wijn
1 bouillonblokje
zout
Verhit de oven op 125-150 graden. Halveer de ui en haal de buitenste schillen eraf. Hak de wortel en wortel in grote stukken. Verhit de olie in een stoofpan die ook in de oven kan en bak de groente even aan. Voeg vlees toe en schep even om. Voeg wijn en zoveel vocht toe dat het vlees net niet onder staat. Voeg alle kruiden en bouillonblokje toe en breng voorzichtig aan de kook. Doe de deksel op de pan en zet in de oven. Laat 3-4 uur in de oven staan. Vis daarna wortel, ui, laurier en bleekselderij uit de pan. Bind de jus met een plak ontbijtkoek die je verkruimelt even meewarmt of bind met wat maizena.
Lekker met sperziebonen en gekookte aardappelen.

Uiteraard kun je het stoofpotje anders kruiden. Met knoflook en een takje tijm bijvoorbeeld. Of je voegt nog een scheutje balsamicoazijn toe. Bier in plaats van wijn is ook lekker. Overigens hoef je niet bang te zijn voor de alcohol. Dat is na zo lang stoven verdampt.

Gisteravond belandde ik per ongeluk bij een McDrive van een grote hamburgerketen. Zoals zoveel ouders met jonge kinderen ontkom je er soms niet aan. Maar dan sta je daar met een opengedraaid raampje tegen een paal te schreeuwen wat je wil. Voor de jongens is de keuze voor friet, Fanta en gefrituurde kipstukjes snel gemaakt. Maar ik moet altijd wat langer nadenken. Uiteindelijk eindigde ik met een keuze voor een medium bananenmilkshake, kleine friet en een Big Tasty met bacon. Op het verleidelijke plaatje leek de hamburger namelijk een mooi ambachtelijk gemaakte hamburger met veel knapperige sla tussen een heerlijk broodje. In het echt viel dat natuurlijk tegen. Het was gewoon een joekel van een hamburger. Belachelijk natuurlijk want bij een Big Tasty vergeleken is een Big Mac een braaf tussendoortje. Dat zoiets verkocht mag worden! In een Big Tasty met bacon zit 880 kcal en dat is volgens de site van McDonalds 44 % van wat ik dagelijks nodig heb. En met de joekelburger krijg ik 79 % binnen van mijn dagelijks aanbevolen hoeveelheid vet. Misdadig veel dus! Samen met de bananenshake (350 kcal) kleine friet (235 kcal) zit ik op bijna 75 % van mijn dagelijks energiebehoefte. Maar ja, dat weet ik nu. Gisteravond probeerde ik als braaf opgevoed meisje netjes mijn bordje leeg te eten. Dat lukte niet en helaas kon ik de restjes niet slijten bij de anderen. Overigens smaakte de joekelburger niet beter of slechter dan de gemiddelde burger van de Amerikaanse snackbar. Er zaten alleen wat vervelend taaie lapje bacon tussen. Binnenkort ga ik zelf maar weer eens een lekkere hamburger grillen. En opeten met echte sla, een knapperig broodje, tomaat en ketchup. Geeft niks als mijn hamburger niet zo mooi wordt als op het plaatje...

Af en toe wordt me gevraagd of Ben al korstjes eet. Want veel dreumesjes houden niet zo van korstjes. Veel consultatiebureaus geven de ouders de opdracht om de eerste boterhammen korstloos te geven. Een beetje verwarrend omdat je als tussendoortje wel een broodkorst mag geven om op te sabbelen. En de grote vraag blijft dan natuurlijk wanneer je kind wel aan brood met korstjes toe is. Vanaf een jaar mag een dreumes met de pot mee eten en is volkorenbrood de beste broodkeuze. En als daar niet een te harde dikke korst aan zit, kun je die natuurlijk gewoon mee op laten eten.
Ben heeft nooit anders dan korstjes gegeten. Niet mijn verdienste maar hij kijkt het gewoon af bij zijn grote broers. Gepureerd fruit eet hij ook al heel lang niet meer. Dat is voor babies. Meneer vindt zelfs geschilde stukjes appel niks. Liever gaat hij voor het echte werk. Er is echter een uitzondering op zijn grote-jongetjes-eetgedrag. Melk heeft hij nog steeds het liefste een beetje warm uit een fles...

Even een korte update uit huize Vocking. Inmiddels is bijna iedereen gewend aan het eten van de boterhammen met mes en vork. Ik wil me nog wel eens vergissen bij het eerste broodje maar dan krijg ik een vermanende blik van de jongens. Dirk en Simon zijn er inmiddels trots op dat ze het al best goed kunnen dus de rust aan tafel is weergekeerd. Een andere opvallende conclusie na twee weken 'bestekken': manlief zegt dat hij rustiger eet en voor zijn gevoel zelfs wat minder!

Afgelopen week deed ik boodschappen met Ben. Voor me pakte een meisje van nog geen vier een zak paprikamix en legde het in haar kleine karretje. Geel, groen en rood zijn natuurlijk fantastisch mooie kleuren. Maar haar moeder vond het niks:"Dat lust je helemaal niet en dat moet je bakken, anders is het niet te eten." Ik kon het niet nalaten eruit te flappen dat die kleine bij mij in de kar gek is op rauwe paprika. De moeder antwoordde dat ze het niet wist. Haar dochter had nog nooit paprika gegeten. Ik stond perplex. Wat kon ik antwoorden? "Gemiste kans?" of "Dan is dit een mooi moment om samen met je dochter te gaan proeven?" Nee, dat durfde ik dan ook weer niet. Ik laat liever mijn 'kinderen-groente-laten-eten-tips' in boekjes zetten. Zoals in het boekje wat je deze week op een heleboel plekken krijgt omdat het de week van de smaak is. 

Vandaag was de eerste dag dat Siem en Dirk met bestek aan de gang moesten tijdens de lunch. Al een reden om mopperend te gaan tafeldekken. Want nu moesten ze er dus ook nog een vork bij de borden leggen..... Er werd duidelijk minder gegeten dan anders. Toch viel het volgens Siem viel allemaal wel mee. Alleen hagelslag was wel lastig om op je brood te houden. Dirk had meer problemen. Hij dreigde ermee dat hij zo zou verhongeren. En of we het erg vonden dat hij alleen nog maar knackebroodjes ging eten. Want die mag hij van mij wel uit zijn hand eten.
Ik hoop dat aan het eind van de week ze niet meer beter weten!

Als je, zoals ik nu een weblog bij gaat houden over 'eten en alles wat daarmee te maken heeft' dan ontkom je er niet aan. Helaas voor alle betrokkenen gebeuren er thuis veel te veel leuke dingen om niet te beschrijven. Vandaag hebben Peter (mijn man) en ik besloten dat vanaf nu de jongens (van 11 en 8) hun boterhammen met mes en vork moeten eten. Dit leidde tot veel verzet. Eentje ging er zelfs boos naar boven met: "Dan ga ik nooit meer eten!". Gelukkig kwam hij na vijf minuten al weer terug. Maar waarom wilden we dit eigenlijk? Vriendjes mogen ook gewoon met hun handen eten. Tja, daarom juist. Als ze nergens meer zien hoe het moet dan leren ze het nooit. Simon van 8 zakte met zijn hoofd tussen zijn handen. "Moet ik dus tot ik een eigen huis heb met mes en vork eten?" Hij kon zich even niks verschrikkelijkers bedenken. Toen begon het onderhandelen. Zelfs de computertijd werd in de strijd gegooid. Ze hadden het er zelfs voor over om nooit meer in het weekend te computeren als ze maar niet met bestek hoefden te eten. Wat ons alleen maar meer reden gaf om niet toe te geven. Veters strikken, met mes en vork eten, U zeggen.... heel saai en misschien niet nuttig. Maar een beetje vent weet hoe het moet!