Geja Bergsma (46): ‘In mijn hoofd was ik nog dik’

Door: Jorien de Lege

Flink afvallen is een prestatie. De deelnemers van het tv-programma De Afvallers XXL verloren soms wel 60 kilo. Maar ben je nog jezelf, als je de helft bent kwijtgeraakt? In de Volkskrant van 22 november 2008 stonden 5 portretten van deelnemers. Hieronder het portret van Geja.

Geja Bergsma (46) werkzaam bij een regionale krant

Lengte: 1.50 m

Voor: 82,8 kilo

Na: 61,4 kilo

Nu: 69 kilo


‘Ik volg al een dieet zolang ik op de wereld ben. Bij mijn geboorte woog ik 9 pond. Eigenlijk ben ik alleen maar slank geweest in ongelukkige perioden. En toen werd ik verliefd op Erik. Wij zijn echte Bourgondiërs, en allemaal groeiden we maar door.
‘Elke keer als ik een maat groter was geworden, ergerde ik me meer aan mijn spiegelbeeld. Mijn gezicht heeft altijd wel goed gezeten, maar verder keek ik zo min mogelijk naar mezelf. Ik verdoezelde mijn kilo’s met slimme kleding, stak mijn hoofd in het zand.

‘Op zichzelf hebben we er als gezin altijd weinig moeite mee gehad dat we zo zwaar waren. We zagen onszelf als gezellige dikkerds. Erik vond mij dik ook mooi, ik heb me bij hem nooit voor mijn omvang geschaamd. We gingen ook gewoon naar de sauna. Schoonheid komt van binnen, was het motto. En dat vind ik nog steeds. Maar het was wel míjn lichaam dat zo zwaar was, en het zat niet goed. Ik kreeg last van mijn knieën, had geen conditie. 

‘Toen we gingen afvallen voor het tv-programma De Afvallers, ging het mij allemaal niet snel genoeg. Ik zag het verschil wel op de weegschaal, maar niet in de spiegel. Ik had een broek uit een slanke periode, maat 38. Altijd bewaard, en daar wilde ik weer in kunnen. Na vijf maanden in De Afvallers trok ik hem aan, deed hem dicht en bleef maar naar mezelf staren. Ik stond versteld. In mijn hoofd was ik nog dik. Het is heel raar, als dat gewicht er ineens af is. Als ik nu mijn spiegelbeeld zie, heb ik nog steeds het gevoel dat er wel 20 kilo af mag. Te dik zijn is iets dat bij je hoort; je hebt gewoon levenslang. 
‘Als ik me goed voel over mijn leven, dan maakt het me niet uit hoe zwaar ik ben. Slanke en dikke perioden horen bij het leven. Dat heb ik geaccepteerd. Als ik niet goed in mijn vel zit, ga ik ook niet lijnen. Dan wordt het een kwelling.’